รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น หลินซิ่วเรียกระบบออกมา แล้ววางมีดเปลวนรกกับไม้จันทน์ลึกลับลงบนแท่นหลอมรวมพร้อมกัน
【ไอเทมที่หลอมรวม: มีดเปลวนรก*ไม้จันทน์ลึกลับ】
【ใช้จุดเอาชีวิตรอด: 15000】
“ตูม——”
แท่นหลอมรวมค่อย ๆ สว่างขึ้น มีดเปลวนรกกับไม้จันทน์ลึกลับค่อย ๆ หลอมรวมเข้าด้วยกัน เปลวไฟสีน้ำเงินเข้มชั้นหนึ่งพลันปรากฏขึ้นบนด้ามมีด
【เวลาหลอมรวม: สามวัน】
เขาเก็บหน้าจอระบบ ตั้งใจจะหันหลังจากไป ทว่าจู่ ๆ ก็ชะงักฝีเท้า
เบื้องหน้า ผืนดินบริเวณที่รถไฟสวรรค์อยู่กลับสิ้นสุดลงอย่างกะทันหัน
ทะเลสาบกับที่รกร้างผืนนี้ราวกับถูกเส้นแบ่งที่มองไม่เห็นตัดขาดออกจากกันอย่างแข็งกระด้าง
อีกฟากของเส้นแบ่งนั้น ปรากฏโลกน้ำแข็งและหิมะอยู่เบื้องหน้า
เป็นโลกน้ำแข็งและหิมะตามความหมายตรงตัว
พายุหิมะโหมกระหน่ำทั่วฟ้า ผืนฟ้าผืนดินกว้างใหญ่พร่าเลือน มองไปไกลสุดสายตาก็ไม่เห็นจุดสิ้นสุด
แผ่นดินทั้งผืนถูกหิมะหนาปกคลุม แม้แต่เสียงลมก็คล้ายมีเกล็ดน้ำแข็งจับตัวอยู่
หลินซิ่วยืนอยู่ตรงเส้นแบ่ง มองผืนขาวโพลนตรงหน้าอยู่นานโดยไม่พูดอะไร
โลกน้ำแข็งและหิมะ……
เขาไม่รู้ว่าผืนหิมะนั้นซ่อนอะไรเอาไว้ แต่สีขาวโพลนนั้นกลับทำให้ในใจเกิดความหนักอึ้งขึ้นมา
ท้ายที่สุด รถไฟสวรรค์ก็ต้องมุ่งหน้าสู่โลกน้ำแข็งและหิมะผืนนั้น
ตอนที่ขบวนรถไฟข้ามเส้นแบ่งนั้นไป เมื่อครู่ยังเป็นทะเลสาบกับที่รกร้าง มีกลิ่นอายของดินอุ่น ๆ อยู่บ้าง
แต่ทันทีที่หัวรถจักรบดข้ามเส้นแบ่งที่มองไม่เห็น ลมแรงก็หอบเกล็ดหิมะปลิวปะทะหน้าต่างรถ