บ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นบ้านชั้นเดียวเก่าแก่ที่ก่อด้วยอิฐมุงกระเบื้อง ภายใต้แสงฟ้าสีเทาหม่นดูทรุดโทรมอยู่บ้าง
รอบหมู่บ้านมีแปลงนาให้เห็นอยู่บ้าง แต่พืชผลล้มระเนระนาด เห็นได้ชัดว่าได้รับผลกระทบจากแผ่นดินไหวไม่น้อย
หลินซิ่วตัดสินใจจอดรถห่างจากหมู่บ้านประมาณหนึ่งร้อยเมตร
หลินซิ่วสัมผัสได้ว่า ภายในหมู่บ้านแห่งนี้มีไอความลึกลับอยู่จริง
แต่มันอ่อนแออย่างยิ่ง เพียงแต่คำว่าอ่อนแอนี้เป็นการเปรียบเทียบกับสิ่งลึกลับที่ไล่ตามขบวนรถของพวกเขามาเท่านั้น
แต่ตอนนี้จำเป็นต้องออกไปเก็บเสบียงแล้ว ในขบวนรถไม่มีเสบียงส่วนเกินเลย สิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือการเก็บน้ำมันเบนซิน
ระยะห่างนี้ไม่ใกล้ไม่ไกล ทั้งยังรับมือกับเหตุฉุกเฉินได้ทันท่วงที
“ทุกคน ลงจากรถ” หลินซิ่วลุกขึ้นยืน แล้วประกาศผ่านเครื่องกระจายเสียงภายในตู้รถ
“ขอพูดซ้ำอีกครั้ง ผู้โดยสารทุกท่าน เก็บสัมภาระติดตัวให้เรียบร้อย แล้วลงจากรถอย่างเป็นระเบียบ ไปรวมตัวกันข้างขบวนรถ ผมมีเรื่องจะพูด”
ภายในตู้รถเกิดเสียงอื้ออึงขึ้นมาพักหนึ่ง
ผู้โดยสารต่างมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าหัวหน้ารถไฟหนุ่มคนนี้จะทำอะไรอีก แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อวานมาแล้ว ก็ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของเขาอีก
คนทั้งหกร้อยยี่สิบแปดคนทยอยกันเดินออกจากตู้รถ
พวกเขายืนเรียงกันเป็นแถวหลวม ๆ บนพื้นที่โล่งข้างขบวนรถ
ในฝูงชนมีคนกระซิบพูดคุยกัน บ้างก็หันมองไปรอบ ๆ เพื่อสังเกตสภาพแวดล้อม บ้างอุ้มเด็ก พยุงคนชรา ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงงและเหนื่อยล้า
หลินซิ่วยืนอยู่บนขั้นบันไดของขบวนรถ มองลงมายังผู้คนนับร้อยที่อยู่ตรงหน้า