เขาหยุดคิดครู่หนึ่ง ไม่ได้เล่าอย่างละเอียดนัก เลือกพูดเฉพาะส่วนที่พูดได้
“ความสามารถของผมทำให้สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความลึกลับรอบตัว และรู้ล่วงหน้าว่าอันตรายกำลังจะมาถึง”
เขาไม่ได้พูดถึงราคาที่ต้องจ่าย
ไม่ใช่เพราะตั้งใจปิดบังอะไร แต่เพราะ——
ราคาที่ผู้จัดลำดับต้องจ่าย มักเป็นจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของผู้จัดลำดับคนนั้น
ราคาของผู้บุกเบิกคือ “ไม่อาจฝืนใจตนเอง” เรื่องนี้จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก
หากคนที่มีเจตนาร้ายรู้เข้า พวกเขาก็สามารถใช้เรื่องนี้มาวางแผนเล่นงานเขาได้
ก่อนจะสร้างความไว้วางใจต่อกันได้มากพอ เขาจะไม่เปิดเผยไพ่ตายและจุดอ่อนทั้งหมดของตัวเองให้ใครรู้
ถึงตาเจ้าเถียจู้แล้ว
เจ้าเถียจู้เกาหัว ยิ้มอย่างซื่อ ๆ
“ผมชื่อเจ้าเถียจู้ ตื่นพลังเป็นลำดับไททัน ความสามารถก็คือมีแรงเยอะ หนังหนาเนื้อทน อึดถึกทนตีได้”
“พี่หลินบอกว่าสมองผมไม่ค่อยดี ต่อไปก็รบกวนทุกคนช่วยดูแลด้วยนะครับ”
คำพูดของเจ้าเถียจู้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย
ต่อไปคือลู่เหาหราน
ลู่เหาหรานนั่งตัวตรง น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น
“ผมชื่อลู่เหาหราน ตื่นพลังเป็นลำดับนักล่า ความสามารถของผมคือเคลือบพลังของลำดับลงบนธนู ลูกธนูที่ยิงออกไปจะสร้างความเสียหายแก่สิ่งมีชีวิตลึกลับได้มากเป็นพิเศษ”
หลินซิ่วพยักหน้า “โจมตีระยะไกล เรื่องนี้สำคัญมาก”
ลู่เหาหรานไม่ได้พูดถึงราคาที่ต้องจ่าย หลินซิ่วก็ไม่ได้ถาม
ถึงตาหลินเสี่ยวหยาแล้ว
หลินเสี่ยวหยาช้อนคางขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงกระชับหนักแน่น “ฉันชื่อหลินเสี่ยวหยา ลำดับนักสู้”