หลังจบการฝึกประลองยามเช้า หลินซิ่วกระโดดลงจากหลังคารถไฟ กลับเข้าไปในห้องโดยสารส่วนตัวแล้วอาบน้ำเย็น
เสิ่นเยว่ตื่นแล้ว กำลังจัดที่นอนอยู่ในห้องโดยสารส่วนตัว
เมื่อเห็นหลินซิ่วเดินเข้ามา เธอยิ้มบาง ๆ แล้วพูดเบา ๆ ว่า “เตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว” จากนั้นก็หันหลังเดินออกไป
ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา ทั้งสองสร้างรูปแบบการอยู่ร่วมกันอย่างรู้ใจกันขึ้นมา
ตอนกลางวันเสิ่นเยว่ช่วยเขาจัดการงานจิปาถะ ทั้งประกาศแจ้งข่าวผ่านระบบกระจายเสียง ถ่ายทอดคำสั่ง และจัดทำรายการเสบียง ส่วนตอนกลางคืนก็อยู่ในห้องโดยสารส่วนตัว
เรื่องส่วนตัวนอกเหนือจากงาน ทั้งคู่แทบไม่พูดถึง และก็ไม่จำเป็นต้องพูดถึง
หลินซิ่วเช็ดผมให้แห้ง เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด แล้วนั่งลงข้างโต๊ะ
บนโต๊ะมีข้าวต้มร้อน ๆ หนึ่งชาม ผักดองหนึ่งจาน และหมั่นโถวสองลูก
ในโลกาวินาศ อาหารเช้าแบบนี้ถือว่าฟุ่มเฟือยมากแล้ว
เขายกชามขึ้นดื่มข้าวต้มไปคำหนึ่ง แต่ในหัวกลับกำลังคิดถึงอีกเรื่อง
จุดเอาชีวิตรอด
เขาเรียกหน้าจอระบบขึ้นมาดู
จุดเอาชีวิตรอดปัจจุบัน: 12,283 จุด
พอแล้ว
ก่อนหน้านี้ระบบเคยบอกว่า การหลอมรวมแกนกลางหนวดเข้ากับเครื่องยนต์หลักของรถไฟต้องใช้จุดเอาชีวิตรอดหนึ่งหมื่นจุด
ตอนนั้นเขามีแค่สองพันกว่าจุด ยังขาดอีกมาก จึงได้แต่พักเรื่องนี้ไว้ก่อน แล้วเลือกแลกเคล็ดดาบพื้นฐานเป็นอันดับแรก
แต่ตอนนี้แต้มมีพอแล้ว
หลินซิ่ววางชามข้าวต้มลง ความอยากอาหารพลันเพิ่มขึ้นมา
เขายัดหมั่นโถวเข้าปากไปสองสามคำ ดื่มข้าวต้มจนหมด เช็ดปาก แล้วค้นแกนกลางหนวดออกมาจากลิ้นชักข้างเตียง