เห็นสัญญาณมือของหลินซิ่วแล้ว เธอก็ไม่ลังเล เหยียบเท้าพุ่งตัวออกไปดั่งลูกศร
ดาบถังแหวกอากาศเข้ามาพร้อมแสงเย็นเยียบคมกริบ ฟันตรงเข้าใส่ไหล่ของหลินซิ่ว
ฟันนี้เธอผ่อนแรงไปกว่าครึ่ง ใช้แรงเพียงสามส่วนจากสิบ เพราะกลัวจะทำเขาบาดเจ็บ
หลินซิ่วไม่ถอย
ข้อมือพลิก มีดเปิดเขากวัดแกว่งขึ้นจากด้านล่าง ใบดาบปะทะเข้ากับด้านข้างของดาบถังในมือหลินเสี่ยวหยาอย่างแม่นยำ
“เคร้ง!”
ดาบทั้งสองปะทะกัน ส่งเสียงเหล็กกระทบกันกังวานใส
ประกายไฟกระเด็นกระจาย
หลินเสี่ยวหยารู้สึกถึงแรงหนักแน่นที่ส่งมาจากตัวดาบ แม้จะไม่ถึงกับดุดัน แต่กลับมาจากมุมที่คาดไม่ถึง พอดีสลายแรงฟันของเธอได้หมดจด
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของเธอ นี่ไม่ใช่การเดาสุ่มแน่
ให้ตายสิ หมอนี่ใช้ดาบเป็นจริง ๆ ด้วย
หลินเสี่ยวหยาเคยคิดมาตลอดว่าหัวหน้าเป็นผู้จัดลำดับสายรับรู้ น่าจะมีพลังต่อสู้ต่ำมาก
แต่พอปะทะกันจริง ๆ แล้ว ดูเหมือนเขาจะมีฝีมืออยู่ไม่น้อย
หลินซิ่วเองก็ตกใจกับการฟันของตัวเอง
เขารับรู้ทิศทางของดาบหลินเสี่ยวหยาได้อย่างชัดเจน สมองตัดสินใจเลือกวิธีรับมือที่ดีที่สุดได้ตั้งแต่ก่อนคมดาบจะปะทะกันหนึ่งวินาที
ร่างกายตอบสนองไปเองโดยธรรมชาติ
เป็นธรรมชาติเหมือนกินข้าวดื่มน้ำ
นี่คือสัญชาตญาณที่ได้มาจากพื้นฐานวิชาดาบสิบปีอย่างนั้นหรือ?
“น่าสนใจ”
มุมปากของหลินเสี่ยวหยากระตุกขึ้นเล็กน้อย ร่างหมุนพลิก ก่อนฟันดาบที่สองตามมาในทันที
คราวนี้เธอเพิ่มแรงขึ้นอีกหลายส่วน
กระบวนท่าดาบรวดเร็วและดุดันยิ่งกว่าเดิม
หลินซิ่วไม่กล้าประมาท ตั้งสมาธิรับมือ
มีดเปิดเขาในมือเขาพลิกไปมา แม้ไม่มีท่าทางหวือหวา แต่ทุกครั้งที่ฟันล้วนสะอาดเฉียบขาดและแม่นยำ