โจวหนิงเยว่ฟังจบก็แทบไม่ลังเล ตอบตกลงทันที
โจวหนิงเยว่ยิ้ม ดวงตาจิ้งจอกคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับ
ในวันสิ้นโลก การได้ทำงานอยู่ข้างหัวหน้ารถไฟเป็นโชคดีที่หลายคนเฝ้าอ้อนวอนยังไงก็ไม่มีวันได้มา
โจวหนิงเยว่รู้จักตัวเองดี เธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาที่หน้าตาดีคนหนึ่ง
หากไม่ได้เข้าร่วมรถไฟของหลินซิ่ว เธอคงไม่กล้าจินตนาการเลยว่าจะต้องเจอกับผลลัพธ์แบบไหน
บางครั้งความสวยก็กลายเป็นภาระในวันสิ้นโลก เพราะมีคนมากมายจ้องจะครอบครองความงามของพวกเธอ
หลินซิ่วพยายามอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้รถไฟกลายเป็นแหล่งรวมสัตว์ร้ายที่สูญสิ้นความเป็นมนุษย์อย่างที่พบเห็นกันในวันสิ้นโลก
ภายในรถไฟไม่มีสภาพที่ผู้คนสูญสิ้นความเป็นมนุษย์เหมือนในหนังวันสิ้นโลกบางเรื่อง
ผู้คนจำนวนมากในตู้รถไฟยังคงรักษาความเมตตาที่มีมาตั้งแต่แรกเริ่มเอาไว้
ดวงตาจิ้งจอกของโจวหนิงเยว่จับจ้องหลินซิ่วไม่วางตา แววตาราวกับซ่อนสายน้ำแห่งฤดูใบไม้ผลิไว้ แม้เธอจะไม่ได้ทำอะไร แต่กลับทำให้หัวใจคนมองคันยุบยิบอย่างไม่มีเหตุผล
หลินซิ่วลอบถอนใจ ผู้หญิงคนนี้ช่างเกิดมาพร้อมเสน่ห์เย้ายวนจริง ๆ
ไม่ใช่ว่าเธอตั้งใจยั่วยวนใคร แต่ทั้งรูปร่างหน้าตา น้ำเสียง และแววตาล้วนเป็นเช่นนั้น เพียงสีหน้าหรือท่าทางเล็กน้อยก็ชวนให้หลงใหลอย่างเป็นธรรมชาติ
“ได้”
หลินซิ่วลุกขึ้นยืน
“งั้นวันนี้ก็ย้ายมาเลย เรื่องงานค่อยคุยกันทีหลัง”
โจวหนิงเยว่พยักหน้า แล้วลุกขึ้นยืนตาม
ตอนเธอลุกขึ้น รูปร่างสูงโปร่งราวหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรพลันยืดตรงอยู่เบื้องหน้าหลินซิ่ว ชายเสื้อเชิ้ตเลิกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ เผยให้เห็นเอวขาวเนียนเพรียวบางช่วงหนึ่ง