ใต้แสงจันทร์เลือด ใบไม้โปร่งแสงเหล่านั้นเปล่งประกายเย็นเยียบ ส่ายไหวเบา ๆ ไปตามตัวรถไฟ งดงามจนยากจะบรรยาย
หลินซิ่วยื่นมือออกไปแตะสาหร่ายทะเลเส้นหนึ่งเบา ๆ
ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นสดชื่น สาหร่ายทะเลเส้นนั้นราวกับมีชีวิต มันหุบตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ คลี่ออกอีกครั้ง
เขาเงยหน้ามองสัตว์ยักษ์ที่มีร่างกายสีฟ้าน้ำแข็ง แววตาค่อย ๆ สว่างขึ้นทีละน้อย
สิ่งนี้ยังช่วยกลบกลิ่นอายของคนเป็นได้ด้วย
เขารู้กฎของโลกใบนี้ดีกว่าใคร ยิ่งมีคนเป็นมาก กลิ่นอายของชีวิตก็ยิ่งเข้มข้น ความลึกลับที่ถูกดึงดูดมาก็ยิ่งแข็งแกร่งและมีจำนวนมากขึ้น
แต่ตอนนี้ พวกเขามีพืชชนิดนี้แล้ว
กลิ่นอายบนรถไฟถูกดูดซับไป ความลึกลับเหล่านั้นจึงตามมาหาได้ไม่ง่ายเหมือนเดิม
คนอื่น ๆ เองก็สงสัยใคร่รู้ จึงลงจากรถไปสำรวจพืชเหล่านี้
“หัวหน้า ของพวกนี้คืออะไรเหรอ?”
ซูชิงเป็นคนแรกที่เอ่ยถาม ดูเหมือนเธอจะชอบพืชสวยงามชนิดนี้มาก
หลินซิ่วเล่าข้อมูลคร่าว ๆ ของพืชชนิดนี้ให้ทุกคนฟัง
พอรู้ว่าพืชเหล่านี้เอาไว้กิน สีหน้าของทุกคนก็แสดงความขัดข้องออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ก็พวกเขาแทบไม่เคยกินพืชสีฟ้ามาก่อน โดยเฉพาะผักแบบนี้
จากนั้นจึงจัดคนไปเก็บพืชชนิดนี้มาส่วนหนึ่ง
ต่อมา พ่อครัวหลายคนก็นำมันไปปรุงในห้องครัว
อาหารเหล่านี้ถูกนำมาวางตรงหน้าหลินซิ่วและคนอื่น ๆ เจ้าเถียจู้เป็นคนแรกที่ลงมือ
เขาเป็นคนไม่คิดมาก ดูเหมือนจะไม่เคยคิดเลยว่าพืชแปลก ๆ แบบนี้มีพิษหรือเปล่า