(เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งล้วน ๆ หากมีส่วนใดคล้ายคลึงกับความจริง ก็ถือว่าคุณเก่งแล้ว)
(ทุกอย่างเกิดขึ้นในโลกคู่ขนาน)
“การแข่งขันจบลงแล้ว เคปเวิร์ด ทีมหน้าใหม่ในฟุตบอลโลก สร้างปาฏิหาริย์เสมอกับคู่แข่งที่แข็งแกร่งกว่าพวกเขานับไม่ถ้วนอย่างทีมชาติสเปน
ก่อนแข่ง ใครจะไปคิดว่าทีมหน้าใหม่ในฟุตบอลโลกที่มีประชากรไม่ถึงห้าแสนคนจะเสมอกับทีมแชมป์ฟุตบอลโลกปี 2010 ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ทีมชาติสเปนชุดนี้ยังมีซูเปอร์สตาร์ระดับโลกอย่างยามาลกับโรดรีอยู่ด้วย”
เจ้าหานยางพิงราวระเบียง มือซ้ายกำสลากฟุตบอลโลกสองใบ มือขวาถือโทรศัพท์ เส้นเลือดตรงขมับกระตุกเบา ๆ
“แม่งเอ๊ย นี่ก็ยังเสมอกันได้อีก” เจ้าหานยางวางโทรศัพท์ลง ใช้มือทั้งสองข้างขยำสลากในมือซ้ายจนเป็นก้อน แล้วโยนออกไปยังลานโล่งของหมู่บ้าน
‘ไอ้เวร คืนเงินมา’
‘ไม่คิดจะแกล้งทำกันแล้วสินะ’
‘ผู้รักษาประตูกินยามาหรือไง’
ตอนนี้ในช่องแสดงความคิดเห็นของไลฟ์ถ่ายทอดสดบนโทรศัพท์ ร้อยละเก้าสิบเก้าต่างโมโหเดือดดาลไม่ต่างจากเจ้าหานยาง
เจ้าหานยางฝืนกลั้นคำด่าไว้ ก่อนคว้ากระป๋องเบียร์บนเสาราวระเบียงขึ้นมากระดกอึกใหญ่
ตะโกนไม่ได้เด็ดขาด ภรรยากับลูกชายวัยแปดเดือนกำลังหลับอยู่ ถ้าเผลอตะโกนด่าออกไป คงปลุกทั้งคู่ให้ตื่นแน่
อีกอย่าง ที่นี่เป็นหมู่บ้านเก่า เรื่องเก็บเสียงไม่ต้องพูดถึงเลย แม้แต่เสียงคนเดินชั้นบนก็ยังได้ยินชัด
“เงินค่าขนมของฉัน สี่ร้อยหยวน” ตอนนี้เจ้าหานยางเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก
นี่คือเงินค่าขนมที่เขาประหยัดได้จากการแอบสูบบุหรี่ที่โรงงาน เดือนหนึ่งมีเงินค่าขนม 800 หยวน พอหักค่าชาร์จรถไฟฟ้า ค่าน้ำดื่มที่นาน ๆ ซื้อที และค่าบุหรี่วันละซอง ซองละสิบห้าหยวน ก็แทบไม่เหลือเงินเก็บ สี่ร้อยหยวนนี้เขาเก็บมาสองเดือน ตั้งใจว่าจะเลือกคู่แข่งที่มั่นใจที่สุดในฟุตบอลโลกสักคู่มาช่วยเพิ่มเงินก้อนเล็ก ๆ ให้โตขึ้น ถ้าเปลี่ยน 400 เป็น 700 ได้ เขาก็จะออกไปดื่มกับเพื่อนสมัยเด็กสักมื้อ ยิ่งนึกถึงตอนนี้ก็ยิ่งเจ็บใจ
“แม่งเอ๊ย ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉาน คนมีแค่ห้าแสนคนยังเตะเสมอสเปนได้ แล้วประเทศที่มีประชากรเป็นพันล้านล่ะ แม้แต่เข้ารอบฟุตบอลโลกยังทำไม่ได้” เจ้าหานยางสบถเสียงต่ำ
(ก็หมายถึงประเทศสามซานนั่นแหละ)
“คุณ ทำอะไรอยู่” ทันใดนั้นเสียงผู้หญิงก็ดังมาจากห้องนอน
“ผมกำลังจะเข้าห้องน้ำครับ เดี๋ยวไปแล้ว” เจ้าหานยางปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติทันที
ชีวิตก็ลำบากพออยู่แล้ว เขาไม่มีทางส่งต่อพลังลบให้ภรรยาที่คลอดลูกชายให้เขาหรอก
“เบาเสียงหน่อย อย่าปลุกลูก” ภรรยาบ่นเบา ๆ
เจ้าหานยางรีบปิดปาก แล้วคลำทางเดินเขย่งเท้าเข้าไปในห้องนอน เด็กวัยแปดเดือนเป็นอย่างไร คนมีลูกย่อมรู้ดีว่าซนแค่ไหน ถ้าเจ้าตัวเล็กนี่ตื่นขึ้นมา อย่างน้อยอีกสองชั่วโมงก็คงไม่ยอมนอน
เขาเดินเลียบขอบโซฟา พอเดินผ่านโต๊ะน้ำชาไปได้ไม่ไกล เท้าก็เหยียบเข้ากับแท่งไม้กลมเกลี้ยง ก่อนที่ทั้งร่างจะหงายหลังล้มลง
“เชี่ยแล้ว”
กลองเขย่าของเจ้าตัวเล็ก ด้ามมันหักไปแล้ว เจ้าหานยางยังคิดไว้ว่าพรุ่งนี้เลิกงานกลับมาจะใช้กาว 502 ติดให้ แล้วทำไมมันถึงมาอยู่บนพื้นได้ล่ะ
“โครม!” เสียงดังสนั่นขึ้น
ไฟในห้องสว่างขึ้น ภรรยาเดินออกมาพร้อมชุดนอนผ้าฝ้ายที่เริ่มเป็นขุย
จากนั้นก็เป็นเสียงอุทานตกใจ ตามด้วยเสียงลูกร้องไห้
“เจ้าตัวเล็กตื่นจนได้” นั่นคือสติรับรู้สุดท้ายของเจ้าหานยาง
“หมดเวลาสอบ ทุกคนวางปากกา”
“ผู้เข้าสอบคนนั้น อย่านอนแล้ว เก็บของแล้วรีบออกจากห้องสอบได้แล้ว”
ครูคุมสอบตบไหล่เจ้าหานยางเบา ๆ อย่างเอือมระอา
“หมดเวลาแล้วเหรอครับ” เจ้าหานยางลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ สติของเขายังติดอยู่กับตอนที่ภรรยาเรียกให้ลุกไปทำงาน
“หมดเวลาสอบแล้ว” ครูคุมสอบตอบเสียงเย็นชา ทั้งที่อีกฝ่ายพูดเรื่องไร้สาระ ทุกปีมีคนแบบนี้อยู่ จะให้ทำอย่างไรได้
เมื่อเจ้าหานยางมองเห็นทุกอย่างตรงหน้าได้ชัด เขาก็นิ่งงันไปทั้งตัว
ห้องสอบเกาเข่า?
ผู้เข้าสอบที่ทยอยเดินออกไป?
แล้วก็ชายหนุ่มอย่างเขาที่กำลังถูกครูคุมสอบมองอย่างเอือมระอา
‘ฉันกำลังฝันอยู่หรือเปล่า’
นี่คือความคิดแรกของเจ้าหานยาง จากนั้นเขาก็หยิกแขนตัวเองแรง ๆ
‘อ๊ะ ไม่ใช่ฝัน ฉันเกิดใหม่แล้ว ตอนสอบเกาเข่าปี 2008 นี่เอง’
“ผู้เข้าสอบคนนี้ ถ้าเสียใจก็กลับไปสอบซ้ำ ตั้งใจอ่านหนังสือแล้วค่อยมาสอบใหม่ปีหน้า” ครูคุมสอบเอ่ยปลอบ เขาเองก็อดเสียดายแทนผู้เข้าสอบคนนี้ไม่ได้ กากบาทคำตอบมั่ว ๆ เสร็จก็หลับไปเลย
“ขอบคุณครับอาจารย์” เจ้าหานยางไม่มีเวลาฟังต่อ เขาคว้ากระเป๋าดินสอแล้วเดินออกจากห้อง พอถึงทางเข้าก็มองฝูงชนที่อยู่รอบตัวอย่างสับสน
“เกิดใหม่แล้วจริง ๆ แถมยังเป็นตอนสอบเกาเข่าเสร็จอีกเหรอ” เจ้าหานยางพึมพำ
แล้วลูกชายล่ะ ภรรยาล่ะ
เมื่อเจ้าหานยางพยายามนึกย้อน ความทรงจำมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมอง เรื่องนี้อธิบายด้วยหลักวิทยาศาสตร์ไม่ได้แน่ เพราะความทรงจำในสมองของเขาจู่ ๆ ก็ถูกโหลดเข้าไปในร่างวัยหนุ่มนี้
“มีคนเป็นลมเหรอ”
“เร็วเข้า! เรียกหมอมา ส่งโรงพยาบาลเลย”
“หวอ ๆ!” รถพยาบาลแล่นเข้ามาในสนามสอบ
ทุกปีจะมีการเตรียมพร้อมดูแลผู้เข้าสอบเกาเข่า ปีนี้ถึงคราวเจ้าหานยาง
“ซี๊ด ความกดดันหนักขนาดนั้นเลยเหรอ”
“เด็กบ้านไหนน่ะ”
บรรดาผู้ปกครองด้านนอกต่างพากันอุทาน
ขณะที่เจ้าหานยางซึ่งล้มลงไปกำลังโหลดความทรงจำตลอดสิบแปดปีถัดมา
อายุสิบแปด สอบเกาเข่าได้ 491 คะแนน คะแนนพอเข้ามหาวิทยาลัยระดับสาม เขาไปเรียนที่มหาวิทยาลัยไปรษณีย์และโทรคมนาคมในเมืองเอกของมณฑล จากนั้นก็เริ่มออกเดินทางสารพัด อย่างแรกคือการเป็นหนึ่งในนักรบแปดล้าน
อายุสิบเก้า ออกผจญภัยในอาเซรอธ ไม่มีเงินซื้อคอมพิวเตอร์ จึงไปทำงานพิเศษในย่านร้านคอมพิวเตอร์ แล้วได้พบหญิงสาวที่ทำให้คิดถึงจนไม่อาจลืม น่าเสียดายที่เธอคบคนไม่ดี สุดท้ายก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
อายุยี่สิบ ในยุทธภพของเกมเจี้ยนซานออนไลน์ เขาคบกับสาวโสดลูกคนเดียวจากเจียงซู เจ้อเจียง และเซี่ยงไฮ้ เก็บเงินได้พอแล้วก็เดินทางไกลไปพบเธอตัวจริง
อายุยี่สิบเอ็ด ทำงานพิเศษ คบกันทางอินเทอร์เน็ต สุดท้ายก็ถูกบอกเลิก ลองคิดดูก็รู้แล้วว่า ลูกสาวคนเดียวจากเจียงซู เจ้อเจียง และเซี่ยงไฮ้จะมาแต่งกับเด็กจากครอบครัวเลี้ยงเดี่ยวในเมืองระดับสองทางตะวันตกเฉียงใต้ได้อย่างไร ถึงจะหวานชื่นแค่ไหน ก็สู้ความเป็นจริงไม่ได้
อายุยี่สิบสอง ฝึกงาน เรียนจบ แล้วทำงานในเมืองเอกของมณฑล เรียนสายศิลปศาสตร์แล้วจะทำอะไรได้ ก็งานขายทางโทรศัพท์นั่นแหละ เงินเข้ากระเป๋าเดือนละ 2,200 หยวน พอใช้ประทังชีวิตไปเดือน ๆ
อายุยี่สิบสาม กลับมามีความรักอีกครั้ง เป็นผู้หญิงจากเมืองระดับสองเหมือนกัน เป็นเพื่อนร่วมงานและทำงานขายทางโทรศัพท์เหมือนกัน เรียกได้ว่าคอยประคองกันและกัน
อายุยี่สิบสี่ เธอกลับบ้านไปดูตัวแล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย เธอร้องไห้บอกเขาว่าลืมเขาไม่ได้ แต่เขาไม่เชื่อ
อายุยี่สิบห้า ทำงานมาสามปี มีเงินเก็บ 3,000 หยวน ไม่อยากทำต่อแล้วจึงลาออกกลับบ้านเกิดไปเที่ยวหนึ่ง เห็นแม่เฒ่าร้องไห้น้ำตาคลอ ก็เลยตัดใจเดินทางไปไหนต่อไม่ลง
อายุยี่สิบหก หลังจากว่างงานอยู่ครึ่งปี เขาก็เริ่มหางาน เมืองเล็ก ๆ ฝากคนรู้จักให้ช่วยแนะนำงานต่อ ๆ กัน หางานไม่ยากนัก เขาไปขายโคมไฟ ทำงานติดตั้งประตูหน้าต่าง
อายุยี่สิบเจ็ด แม่เฒ่าเริ่มร้อนใจ เขาอยู่ระหว่างดูตัว ส่วนงานก็ล่วงเวลาแทบทุกวัน เนื้อตัวเต็มไปด้วยฝุ่น
อายุยี่สิบแปด คบกับผู้หญิงอีกคนที่รู้จักจากการดูตัว คบกันได้ครึ่งปี เธอก็รังเกียจงานของเขา แล้วจะให้ทำอย่างไร เงินเดือนห้าพันหยวนในเมืองเล็ก ๆ ก็ไม่น้อยแล้วไม่ใช่หรือ แต่เขาไม่มีประกัน สุดท้ายจึงเลิกกัน
อายุยี่สิบเก้า คบกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง สุดท้ายความสัมพันธ์ก็พังลงเพราะเรื่องสินสอด เขามาจากครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว จะไปหาเงินหนึ่งแสนสองหมื่นหยวนมาให้เธอได้อย่างไร สุขภาพแม่เฒ่าก็ไม่ดี เงินบำนาญส่วนใหญ่หมดไปกับโรงพยาบาล