เฮลิคอปเตอร์อู่จื่อ-สิบสามลำลอยค้างอยู่เหนือเทือกเขาคุนหลุน
โจวเจิ้งโน้มตัวแนบกระจกหน้าต่าง มองลงไปเบื้องล่าง
ยอดเขาหลักของคุนหลุนเตี้ยลงไปช่วงหนึ่ง—ยอดเขาหิมะสูงร้อยจั้งที่เคยอยู่ตรงปลายยอดหายไปแล้ว รอยตัดไหม้เกรียม ชั้นหินที่เผยออกมาเป็นประกายคล้ายแก้ว ราวกับถูกหลอมละลายในชั่วพริบตาด้วยความร้อนสูงอย่างยิ่ง
เชิงยอดเขาหลักมีแอ่งสีดำไหม้เกรียมขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางราวพันจั้งอยู่แห่งหนึ่ง
ผืนดินดูราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกดจมลงไปใต้ดิน ชั้นหินบริเวณขอบพลิกม้วนขึ้นมา หิมะและน้ำแข็งดำหมื่นปีที่ก้นแอ่งระเหยกลายเป็นไอจนหมดสิ้น หมอกขาวกำลังลอยขึ้นจากก้นหลุมอย่างช้า ๆ
“หัวหน้าโจว” เสียงนักบินผู้ช่วยดังผ่านหูฟัง “ภาพถ่ายความร้อนแสดงว่าอุณหภูมิบริเวณกลางก้นหลุมยังสูงกว่าสามร้อยองศาเซลเซียส แต่ไม่พบแหล่งกำเนิดไฟใด ๆ”
“ลงจอด” เสียงเย็นชาของโจวเจิ้งดังขึ้นในห้องโดยสาร “เครื่องหนึ่งกับเครื่องสองลงจอดทางตะวันออกของขอบหลุม เครื่องสามบินวนเฝ้าระวัง ทุกคนลงไปตรวจสอบ”
โจวเจิ้งเป็นคนแรกที่กระโดดออกจากประตูห้องโดยสาร
พื้นรองเท้าบูตเหยียบลงบนชั้นหินไหม้เกรียม เกิดเสียงดังกรอบแกรบ
เขาหยิบเครื่องตรวจจับพลังวิญญาณแบบพกพาออกมาจากเสื้อเกราะยุทธวิธี
ตลอดสามปีนับตั้งแต่การฟื้นคืนของพลังวิญญาณ ฝ่ายวิจัยของสำนักกิจการพิเศษพัฒนาเครื่องมือประเภทนี้แทบทุกสองสามเดือน
เครื่องรุ่นแรกสุดตรวจจับได้เพียงทิศทางคร่าว ๆ แต่รุ่นสามในปัจจุบันมีความไวถึงขีดสุด—แม้แต่พลังวิญญาณอันแผ่วเบาในร่างนักบำเพ็ญขั้นฝึกปราณชั้นหนึ่ง ก็ยังระบุตำแหน่งได้อย่างแม่นยำ
ระบบจัดระดับนี้เองก็ค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้นตลอดสามปีที่ผ่านมา