(นิยายเรื่องนี้เป็นผลงานสร้างสรรค์ที่สมมุติขึ้นทั้งหมด ชื่อภูมิภาค องค์กร วัฒนธรรมท้องถิ่น หน่วยงานพิเศษ หรือสภาพเมืองที่ปรากฏในเรื่องล้วนเป็นเพียงจินตนาการ ไม่ได้อ้างอิงถึงสถานที่ หน่วยงาน หรือบุคคลจริง หากมีชื่อหรือเนื้อหาส่วนใดที่เหมือนกันโดยบังเอิญ ขอให้ถือเป็นความบังเอิญเท่านั้น โปรดอย่านำไปเทียบเคียงกับความเป็นจริง)
————————
————————
ฟ้ามีระเบียบของฟ้า ทุกสรรพสิ่งล้วนมีจุดเริ่มต้น
สองพันปีก่อน ปราณวิญญาณพลุ่งพล่านดั่งสายน้ำเชี่ยวไหลหลั่ง เขาไท่ซวีเป็นต้นธารของเส้นปราณใต้หล้า ยอดเขาทั้งเจ็ดสิบสองลูกต่างมีสำนักเซียนตั้งอยู่
ผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงขับกระบี่เหาะเหินเดินทางไปมาอย่างคับคั่งดั่งปลาในแม่น้ำ
บนหน้าผาสูงชันหมื่นจั้งแห่งเขาคุนหลุน หิมะและลมกรรโชกไม่เคยหยุดนิ่งตลอดปี นกบินก็ยังข้ามไม่ได้
แม้แต่ดาวเทียมที่เที่ยงตรงแม่นยำที่สุดของเทคโนโลยีสมัยใหม่ ถ่ายมาถึงตรงนี้ก็เห็นเพียงทุ่งหิมะขาวโพลนผืนมหึมา
ใต้หิมะขาวลึกลงไปสามร้อยจั้ง มีถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง
ถ้ำไม่ใหญ่ กว้างสามจั้งสี่เหลี่ยม
กำแพงทั้งสี่ด้านฝังด้วยหินวิญญาณแน่นขนัด ดั่งหมู่ดาวตกลงมาในชั้นหิน
หินวิญญาณเหล่านี้ภายนอกเป็นสมบัติล้ำค่าที่ต่อให้มีเงินหมื่นก็ยากจะได้มา แต่ในที่นี้กลับเป็นเพียงอิฐสำหรับก่อกำแพง
กลางถ้ำ มีหยกเย็นก้อนหนึ่ง
บนหยกมีคนนั่งอยู่
เขาหลับตา ขนตาจับเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ผมยาวสยายดั่งสายน้ำตก แข็งติดอยู่กับเกล็ดน้ำแข็ง
เขานั่งอยู่ที่นี่สี่ร้อยปีแล้ว จากขั้นหยวนอิงตอนปลาย นั่งมาจนถึงตอนปลายที่สมบูรณ์แบบ
ปีนี้เขาอายุสองพันปี
สี่ร้อยปีก่อน เขารับรู้ได้ถึงโอกาสแห่งการก้าวสู่ขั้นฮว่าเซิน
บททดสอบแห่งการก้าวสู่ขั้นฮว่าเซิน มิใช่เรื่องเล็กน้อย เพื่อความแน่นอน เขาจึงเปิดถ้ำบำเพ็ญบนหน้าผาสูงชันแห่งเขาคุนหลุน ใช้เส้นปราณภูเขาทั้งลูกของคุนหลุนเป็นฐาน วางค่ายกลรวมปราณ แล้วก็ใช้ทรัพย์สินทั้งหมดที่มี ฝังหินวิญญาณนับหมื่นไว้ทั่วกำแพง ลึกลงไปในชั้นหินยังมีน้ำหล่อวิญญาณซ่อนไหลเวียนอยู่
เขาปิดตนอยู่ที่นี่ มุ่งมั่นทำลายขอบเขต ไม่รู้เรื่องราวภายนอกแม้แต่น้อย
แล้วปราณวิญญาณก็ขาดลงกะทันหัน
ดั่งมีคนฟันขาดต้นน้ำของสายน้ำด้วยดาบเพียงเล่มเดียว
คืนนั้น ค่ายกลคุ้มกันภูเขาของยอดเขาทั้งเจ็ดสิบสองแห่งเขาไท่ซวีดับลงพร้อมกัน ผู้บำเพ็ญนับหมื่นตื่นจากสมาธิ พบว่าตันเถียนรั่วไหล ปราณวิญญาณไม่เหลือ
บางคนละสังขารตรงนั้น บางคนคลุ้มคลั่ง บางคนขับกระบี่ตกลงจากฟ้ากระแทกพื้นแหลกเป็นชิ้นๆ
ตั้งแต่นั้นมา ใต้หล้าก็วุ่นวาย
บนหน้าผาสูงชันหมื่นจั้งแห่งเขาคุนหลุน ใต้หิมะขาวสามร้อยจั้ง หลินหยวนปิดตนอยู่ในถ้ำบำเพ็ญ ล้อมรอบด้วยหินวิญญาณ น้ำหล่อวิญญาณซ่อนไหลเวียน เขาไม่รู้สึกถึงมหันตภัยที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินภายนอกแม้แต่น้อย มุ่งมั่นเพียงโจมตีขั้นฮว่าเซินเท่านั้น
สี่ร้อยปี สำหรับฟ้าดินแล้วเป็นเพียงชั่วพริบตา
เขาดูดหินวิญญาณในถ้ำจนแห้ง
แล้วก็ดูดน้ำหล่อวิญญาณลึกลงไปในชั้นหินจนหมด
จนกระทั่งเมื่อวาน หินวิญญาณก้อนสุดท้ายแตกเป็นผุยผงในฝ่ามือของเขา
เขาลืมตา ในแววตาไม่มีความเศร้าหรือดีใจ มีเพียงความสงบนิ่งที่เกือบจะเหมือนความหิวโหย
"ถึงเวลาแล้ว"
เขาลุกขึ้นยืน
กระดูกที่นิ่งงันมาสี่ร้อยปีส่งเสียงระเบิดดั่งฟ้าร้อง ผมยาวที่แข็งตัวหักเป็นท่อนๆ แล้วงอกขึ้นใหม่ท่ามกลางคลื่นปราณวิญญาณ
เขาเงยหน้าขึ้น
เบื้องบนคือชั้นหินหนาสามร้อยจั้งกับหิมะปกคลุม
ในญาณ เขามองเห็นท้องฟ้า
บนนภา เมฆอัสนีกำลังรวมตัวกัน
คือบททดสอบแห่งการก้าวสู่ขั้นฮว่าเซิน
เขายกเท้า ก้าวออกไปหนึ่งก้าว
ชั้นหินหนาสามร้อยจั้งแตกกระจุยดั่งเต้าหู้ หิมะถูกคลื่นพลังอัดจนกลายเป็นพายุหมุนสีขาวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
เขายืนอยู่บนยอดเขาคุนหลุน หิมะและลมเข้าใกล้ไม่ได้ หมุนวนคำรามเป็นกำแพงอยู่ห่างตัวเขาสามฟุต
สายฟ้าลูกแรกร่วงลงมา
อสนีบาตสีม่วงดำ หนาเท่าเสาในวัง
เขาไม่หลบ ไม่กั้น กางแขนทั้งสองออก ปล่อยให้แสงสายฟ้าพุ่งเข้าสู่กระหม่อม
"มา!"
ลูกที่สอง ลูกที่สาม ลูกที่สี่
บททดสอบสายฟ้ายิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ ถึงลูกที่ห้า ยอดเขาหลวงคุนหลุนถูกเฉือนหายไปท่อนหนึ่ง เศษหินกลิ้งตกลงมาดั่งแม่น้ำจากฟ้าคว่ำ
ถึงลูกที่หก หิมะโดยรอบรัศมีหลายร้อยลี้ระเหยเป็นไอจนหมด เผยให้เห็นน้ำแข็งโบราณหมื่นปี
ทั้งตัวเขาไหม้เกรียมเป็นสีดำ แต่ยังยืนตัวตรง
ลูกที่เจ็ด ลูกที่แปด
เมื่อสายฟ้าลูกที่แปดร่วงลงมา เขาคุกเข่าข้างหนึ่งกลางอากาศ มุมปากมีเลือดซึมออกมา
เลือดหยดลงบนน้ำแข็งโบราณ เผาเป็นรูเล็กๆ ลึกจนมองไม่เห็นก้น
"ยังเหลืออีกลูกหนึ่ง" เขาเงยหน้ามองฟ้า เสียงแหบพร่า "มา!"
สายฟ้าลูกที่เก้าไม่ร่วงลงมาทันที
เมฆอัสนีกลิ้งพลิกผัน ข่มเหงเหมือนกำลังลังเล เหมือนกำลังสะสมพลัง
ท้องฟ้าทั้งผืนมืดมิดดั่งหมึกคว่ำ แม้แต่หิมะและลมก็หยุดนิ่ง ถูกบางสิ่งกดไว้กลางอากาศ
แล้วสายฟ้าลูกที่เก้าก็ร่วงลงมา
ทั้งเก้าลูกรวมเป็นหนึ่ง
ฟ้าดินไร้เสียง
วินาทีนั้น สรรพชีวิตทั้งมวลบนเทือกเขาคุนหลุน เสือดาวหิมะ แพะภูเขา สุนัขจิ้งจอกทิเบต แม้แต่แมลงใต้ดินลึกสามจั้ง ต่างแข็งทื่อพร้อมกัน ดั่งถูกกดปุ่มหยุด
แสงสายฟ้าสลายไป
เขายืนอยู่กลางหลุมดำไหม้เกรียมกว้างนับพันจั้ง เสื้อผ้าฉีกขาด ผมยาวสยาย
เขาก้มมองมือทั้งสองของตน ผิวหนังมีแสงสีทองวูบไหวอยู่ภายใน กระดูกแข็งแกร่งดั่งโลหะบริสุทธิ์ ทนทานทำลายยาก ไขกระดูกข้นดั่งหยาดหยกกลั่นตัว อุ่นนุ่มแต่ทรงพลังมหาศาล
นี่คือ "กระดูกทองไขกระดูกหยก" ที่ผู้บำเพ็ญขั้นฮว่าเซินเท่านั้นมี ร่างกายมิใช่ร่างกายมนุษย์ธรรมดาแล้ว เนื้อเลือดทุกอณูเต็มไปด้วยปราณวิญญาณอันไพศาล สามารถต้านทานสายฟ้าจากฟ้าได้โดยไม่ดับสูญ
เขาแหงนหน้าคำรามยาว
เสียงนั้นเริ่มจากทุ้มต่ำ ค่อยๆ สูงขึ้น ท้ายที่สุดกลายเป็นคลื่นเสียงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แผ่กระจายออกไปทั่วสารทิศโดยมีเขาคุนหลุนเป็นศูนย์กลาง
ที่มันผ่านไป แม่น้ำที่แข็งกลายเป็นน้ำแข็งละลาย รากหญ้าที่ตายแล้วแตกหน่อ สัตว์ที่หลับใหลลืมตาตื่น
......
ศูนย์เฝ้าระวัง สำนักกิจการพิเศษ
สามปีก่อน ที่นี่ยังไม่ได้ชื่อนี้ เรียกว่า "สถาบันวิจัยปรากฏการณ์ผิดปกติทางอุตุนิยมวิทยา"
ตอนนั้นฟ้าดินเริ่มกลายพันธุ์
เริ่มแรกเป็นสัตว์ร้ายในป่าลึกคลุ้มคลั่งขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ เหตุการณ์ทำร้ายคนเกิดขึ้นถี่ขึ้น ผ่านไปไม่นาน ในเมืองก็เริ่มพบร่องรอยของสัตว์อสูร มีแมงป่องพิษขนาดเท่าล้อโม่โผล่ออกจากท่อระบายน้ำ ปลาประหลาดที่พ่นไอเย็นได้โผล่ขึ้นมาในทะเลสาบสวนสาธารณะ งูเหลือมมีเกล็ดขดอยู่ใต้สะพานยกระดับ
ในเวลาเดียวกัน บางคนเริ่มตื่นรู้ พ่นไฟได้ ควบคุมลมได้ อ้างตัวเป็นผู้บำเพ็ญ
รัฐบาลตอบสนองเร็วมาก จัดตั้งสำนักกิจการพิเศษ ระดมกำลังคนจากทั่วประเทศ ลงทะเบียนผู้บำเพ็ญที่รู้จักทั้งหมด สร้างแฟ้มประวัติ จัดตั้ง "ทีมสอบสวน" เฉพาะกิจเพื่อควบคุมความผิดปกติ แล้วก็ส่งกองทัพเข้าปราบสัตว์อสูร ระงับความวุ่นวาย
สามปีมา จากความโกลาหลในช่วงแรก ค่อยๆ สร้างระเบียบขึ้นมา จนถึงไม่กี่เดือนมานี้ คลื่นลมก็สงบลงเรื่อยๆ
ความถี่ที่สัตว์อสูรปรากฏตัวลดลงอย่างมาก ผู้บำเพ็ญส่วนใหญ่ก็ถูกจัดเข้าสู่ระบบการจัดการแล้ว
เส้นกราฟบนจอเฝ้าระวัง นอกจากจะมีความผิดปกติเล็กน้อยเป็นครั้งคราว ก็ทรงตัวมาเป็นเวลานานแล้ว
ที่มุมหนึ่ง จู่ๆ เครื่องมือหนึ่งก็ส่งเสียงหึ่งแหลม ตัดความเงียบในห้องในทันที
"หัวหน้าหน่วยโจว!" ช่างเทคนิคหนุ่มคนหนึ่งดีดตัวออกจากเก้าอี้ หน้าซีดเผือด นิ้วชี้ไปที่เส้นกราฟสีแดงที่ดิ้นพล่านบนจอหลักอย่างเมามัน "บริเวณยอดเขาหลวงคุนหลุน ค่าพลังงานอ่านได้ผิดปกติ!"
ชายที่นั่งอยู่ตำแหน่งผู้บัญชาการเงยหน้าขึ้นทันที
เขาชื่อโจว แซ่โจว ชื่อเดียวว่า เจิ้ง เป็นหัวหน้าทีมสอบสวนระดับเอกของสำนักกิจการพิเศษ
ปีนี้เขาอายุสี่สิบสาม ก่อนปราณวิญญาณฟื้นคืนเป็นหัวหน้าหน่วยจู่โจมหน่วยรบพิเศษ
หลังจากการฟื้นคืน ทางการเก็บรวบรวมเศษตำราบำเพ็ญจากชาวบ้าน จัดตั้งห้องฝึกอบรมผู้บำเพ็ญขึ้นมา เขาเป็นคนที่มีพรสวรรค์ดีที่สุดในรุ่นแรก และเป็นผู้บำเพ็ญที่มีระดับสูงสุดในบันทึกของทางการตอนนี้ ขั้นฝึกปราณเก้าชั้น
เพราะเหตุนี้ เขาถึงได้นั่งตำแหน่งหัวหน้าทีมสอบสวนระดับเอกได้
"อ่านค่าได้เท่าไหร่?"
"เกิน... เกินขีดจำกัดบนของเครื่องวัด!" เสียงช่างเทคนิคกระตุก "ไม่ใช่เครื่องเดียว แต่สถานีตรวจจับทั้งสิบเจ็ดเครื่องในพื้นที่เต็มสเกลพร้อมกัน! รูปแบบพลังงานไม่เคยเห็นมาก่อน ความแรงอย่างน้อยก็เป็นร้อยเท่าของเหตุการณ์เขาอู่ตัง!"
โจวเจิ้งก้าวขึ้นไปหน้าคอนโซลหลัก จ้องจอที่ถูกน้ำท่วมด้วยสัญญาณเตือนสีแดง
"ล็อกพิกัดเฉพาะ"
"บริเวณยอดเขาหลวงคุนหลุน ละติจูดเหนือ 35 องศา 41 ลิปดา ลองจิจูดตะวันออก 94 องศา 18 ลิปดา คลาดเคลื่อนไม่เกินห้าร้อยเมตร!"
"คุณสมบัติพลังงาน?"
"ระบุไม่ได้! ไม่ใช่คลื่นแผ่นดินไหว ไม่ใช่กัมมันตภาพรังสี ไม่ใช่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า..." ช่างเทคนิคพูดเร็วมาก "เป็นรูปแบบพลังงานรูปแบบใหม่ ทะลุทะลวงได้แรงมาก ชั้นกำบังของเราไร้ผลโดยสิ้นเชิง!"
สายตาของโจวเจิ้งมืดลง
เขาอยู่ในวงการนี้มานาน เห็นทั้งแผ่นดินไหว เห็นทั้งการทดลองนิวเคลียร์ เห็นทั้งอุกกาบาตตก ไม่มีสิ่งใดที่ทำให้เครื่องมือทั้งสิบเจ็ดเครื่องเต็มสเกลพร้อมกันได้
"เริ่มแผนฉุกเฉินระดับเอก" เสียงเขาเย็นชาแข็งกร้าว ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "แจ้งหน่วยทหารประจำการรอบเขาคุนหลุนทั้งหมดเข้าสู่สถานะเตรียมพร้อม ปิดน่านฟ้าและเส้นทางภาคพื้นดินในรัศมีห้าสิบกิโลเมตร ทีมสอบสวนชุดที่หนึ่งรวมพลทั้งหมด ขึ้นเครื่องภายในสิบห้านาที อีกอย่าง..."
เขาหันไปมองตำแหน่งสื่อสาร "สั่งเฮลิคอปเตอร์อู่จื่อ-สิบ จำนวนสามลำ ติดตั้งระบบถ่ายภาพความร้อนและชุดตรวจจับปราณวิญญาณ ฉันนำทีมเอง มุ่งหน้าพิกัดเป้าหมาย ออกเดินทางทันที"
"รับทราบ!"
ทั้งศูนย์เฝ้าระวังพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เสียงเคาะคีย์บอร์ด เสียงโทรศัพท์ เสียงฝีเท้ารีบเร่งประสานกันเป็นหนึ่งเดียว