บทที่ 6 ขั้นหลังฟ้าชั้นแปด ข้าต้องยกระดับ!
เซี่ยอี้เปิดฝาครอบถาดอาหาร ข้างในมีชามวางอยู่หลายใบ
เขาหยิบขึ้นมาดม กลิ่นเหม็นเปรี้ยวรุนแรงจนแทบอาเจียน ในชามมีแต่เศษใบผักกับก้านผัก ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเป็นผักชนิดใด สภาพแทบไม่ต่างจากน้ำล้างเศษอาหาร
“เอามาส่งแล้ว! ครัวส่งมาแล้ว!” อิวหลินรีบตามเข้ามา พลางร้องในใจว่าแย่แล้ว
“ส่งมาแค่นี้หรือ?” ขอบตาของเซี่ยอี้พลันแดงก่ำ
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว
เหตุใดจึงให้ฉานเอ๋อร์ออกไปซื้อหมั่นโถว
เพราะอาหารที่ครัวส่งมา ล้วนเป็นของเหลือจากเมื่อคืน บางส่วนถึงขั้นเป็นของที่คนอื่นเททิ้ง เดิมทีควรเอาไปให้หมูกิน แต่มันกลับถูกนำมาวางบนโต๊ะอาหารในบ้านของเขา!
“ท่านแม่! ตลอด 8 ปีมานี้ พวกท่านใช้ชีวิตเช่นนี้มาตลอดหรือ!” ดวงตาของเซี่ยอี้แดงฉาน ราวกับจะแตกออก
เขารู้อยู่แล้วว่ามารดากับน้องสาวถูกรังแก แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นทีละอย่างกลับทำให้เขาต้องมองโลกใหม่ทั้งหมด
พวกนั้นไม่ได้ปฏิบัติต่อแม่ลูกสามคนราวกับเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำ แต่เลี้ยงดูพวกเขาไม่ต่างจากหมูหรือสัตว์เดรัจฉาน!
“อี้เอ๋อร์...” น้ำตาที่อิวหลินอดกลั้นมานานถึง 8 ปี ในที่สุดก็ไหลรินไม่หยุด
นางเผชิญความอัปยศอดสูมามากมาย แต่ไม่เคยหลั่งน้ำตา เพราะในใจยังมีความหวัง
หวังให้บุตรชายฟื้นขึ้นมา
แต่บัดนี้บุตรชายฟื้นแล้ว น้ำตาของนางกลับหยุดไม่อยู่
ที่จริงหัวใจของนางตายไปนานแล้ว นางเคยคิดด้วยซ้ำว่าเมื่อบุตรชายฟื้นขึ้นมา นางก็จะไม่ขอมีชีวิตอยู่อีกต่อไป
แต่ตอนนี้นางกลับไม่กล้าแม้แต่จะตาย เพราะกลัวว่าเซี่ยอี้จะก่อเรื่อง
“อี้เอ๋อร์” อิวหลินเอ่ยทั้งน้ำตา “อย่าถามเรื่องพวกนี้อีกเลย ได้หรือไม่? ต่อให้ต้องลำบากเพียงใด แม่ก็เต็มใจ แม่ไม่เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่ ขอเพียงได้เห็นเจ้าฟื้นขึ้นมา แม่ก็มีความสุขมากแล้ว อย่าไปเอาความอีกเลย ให้ครอบครัวเราสามคนใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกันเถิด ดีหรือไม่?”