เหยาผิงอันกับเหลียวซิ่วเจี๋ยแยกกันค้นห้องหลายห้องบนชั้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว
บนชั้นหนึ่งไม่มีใครเหลืออยู่ ทุกคนถูกจัดการหมดแล้ว หลังค้นจนทั่วและไม่พบตัวประกัน ทั้งคู่ก็รีบกลับไปที่เชิงบันไดทันที
พอขึ้นไปชั้นบน ด้วยทักษะตรวจจับวิกฤต เหยาผิงอันจึงรู้ได้อย่างแม่นยำว่ามีคนซ่อนอยู่ตรงไหน เขาชิงยิงก่อน จัดการศัตรูที่เฝ้าบันไดได้อย่างง่ายดาย แล้วบุกขึ้นไปยังชั้นสอง
ศัตรูบนชั้นสองมีไม่น้อย ระเบิดแสงเสียงสองลูกตกกระทบพื้น ก่อนเสียงปืนจะดังขึ้นเป็นชุด จากนั้นศัตรูเจ็ดแปดคนบนทางเดินก็ถูกยิงเสียชีวิตทั้งหมด
ถ้าจำนวนคนมีแค่สิบหกหรือสิบเจ็ดคนอย่างที่อามู่บอก ตอนนี้พวกเขาจัดการศัตรูไปแล้วสิบสามคน เหลือมากที่สุดก็แค่สี่คน แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นสามพี่น้องอาลีเลย
แต่เป้าหมายหลักของพวกเขาไม่ใช่ไอ้สามคนนั่น
「ค้นหา!」
บนชั้นสองมีเวรยามเยอะ ห้องก็มีหลายห้อง ส่วนชั้นหนึ่งกับชั้นใต้ดินก็ไม่มีตัวประกันอยู่เลย เป็นไปได้มากว่าพวกเขาจะถูกขังไว้บนชั้นนี้
เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ไม่นานนัก ทั้งสี่คนก็พบตัวประกันที่ถูกขังไว้ในห้องสุดทางเดินฝั่งขวา
เสื้อผ้าของเจ้าหน้าที่สองคนแยกแยะได้ง่าย ส่วนผู้ชายอีกสองคนกับผู้หญิงหนึ่งคนดูออกชัดเจนว่าเป็นคนชาติเดียวกัน
มือเท้าของพวกเขาถูกมัดไว้ ดวงตาถูกปิดด้วยผ้า แต่ดูแล้วไม่ได้รับบาดเจ็บ
พอได้ยินเสียงเปิดประตู ทั้งหมดก็หดตัวถอยไปด้านหลัง เจ้าหน้าที่จากสถานกงสุลทั้งสองคนยังขยับไปบังอีกสามคนไว้ด้านหน้า
「อย่าขยับ พวกเรามาช่วยแล้ว」
พอได้ยินภาษาจีนที่คุ้นเคย ทั้งห้าคนก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
เจ้าหน้าที่สถานกงสุลคนหนึ่งถามว่า 「พวกคุณเป็นใคร」
「คนของกรุ๊ปปิโตรเคมี นายชื่ออะไร」
เหยาผิงอันถามไปพลางตัดเชือกไปพลาง
「หวังสวิน คนข้าง ๆ คือเพื่อนร่วมงานของผม ฉู่ปิน」