ผ่านไปสองวัน ความไม่พอใจเล็ก ๆ ในใจของเหยาผิงอันที่มีต่อการถูกยึดอาวุธก็ค่อย ๆ จางหายไป
เขาพบว่าที่นี่แทบไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรเลยจริง ๆ
มีคนจัดอาหารให้ มีเจ้าหน้าที่ดูแลความปลอดภัย พนักงานก็เป็นมิตร ตอนกลางคืนท่านกงสุลยังมานั่งล้อมวงคุยกับทุกคนด้วย
ทั้งชั้นหนึ่งและลานบ้านสามารถเดินไปไหนมาไหนได้ตามสบาย แม้แต่ทหารหน่วยรักษาความปลอดภัยที่พกปืนก็ยังยิ้มทักทายกัน
บางทีอาจเป็นเพราะทุกคนต่างก็ถือปืนเหมือนกัน อีกทั้งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธส่วนใหญ่ก็เป็นอดีตทหาร ทหารหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ไม่ได้เข้าเวรกับหัวหน้าหมู่จึงชอบแวะมาคุยด้วย
เหยาผิงอันเองก็หยิบบุหรี่จากประเทศบ้านเกิดมาแบ่งปัน
ช่วงปลายเดือนมกราคม สถานการณ์ในลิเบียยิ่งตึงเครียดขึ้น แต่สนามบินก็ไม่ปลอดภัยเช่นกัน เจ้าหน้าที่สถานกงสุลจึงทำได้เพียงรออยู่ในสถานกงสุล
เลขานุการเอกคนหนึ่งเข้ามาแจ้งสถานการณ์ในตอนนี้
สายการบินพลเรือนไม่กล้าบินมา เพราะไม่มีหลักประกันความปลอดภัย
แต่ถ้าจะใช้เครื่องบินทหารมารับ ก็ไม่มีเหตุผลที่เหมาะสม เพราะเป็นเพียงเหตุวุ่นวายในพื้นที่
อย่างไรก็ตาม กองเรือคุ้มกันที่อ่าวเอเดนได้รับคำสั่งแล้ว ที่จิบูตีมีเรือรบเตรียมพร้อมอยู่หนึ่งลำเสมอ ต่อให้ต้องออกเดินทาง ก็จะมีเรือรบอย่างน้อยหนึ่งลำประจำอยู่ใกล้คลอง
ทันทีที่ได้รับคำสั่ง ก็จะไปถึงเบงกาซีได้ภายในสองวัน
ข่าวเหล่านี้ช่วยให้เพื่อนร่วมชาติที่หลบภัยอยู่ในสถานกงสุลคลายกังวลลงไม่น้อย
อย่างน้อยพวกเขาก็รู้ว่าประเทศกำลังพยายามหาทางช่วยเหลืออย่างเต็มที่ และไม่ได้ทอดทิ้งพวกเขา
อีกอย่าง เบงกาซีเป็นเมืองใหญ่อันดับสองของลิเบีย มีทั้งสนามบินและท่าเรือ ระดับการรักษาความปลอดภัยจึงสูงกว่าปกติมาก แม้จะมีทหารและตำรวจติดอาวุธลาดตระเวนอยู่ทั่วถนน แต่เมื่อไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น ทุกคนก็เริ่มสงบใจลง
บางคนถึงกับคิดว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่แน่ว่ารัฐบาลลิเบียอาจปราบเหตุวุ่นวายได้เมื่อไรก็ได้ แล้วพวกเขาก็จะกลับไปทำงานหาเงินที่เดิมได้อีกครั้ง