คืนนั้นราวสามทุ่ม เหยาผิงอันกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ได้รับเลือกต่างถูกปลุกให้ตื่นจากนิทรา พวกเขาหอบอุปกรณ์อาวุธของตัวเองขึ้นรถ มุ่งหน้าไปยังแหล่งน้ำมัน
พอออกจากเขตโรงงานเครื่องจักรได้ไม่นาน ก็พบรถออฟโรด 2 คันที่มาจากสำนักงานใหญ่
จากนั้นคนกว่า 20 คนก็รวมขบวนรถเดินทางไปด้วยกัน
ราวห้าทุ่ม พวกเขาก็มาถึงแหล่งน้ำมัน
ตอนที่มาถึง ขบวนรถของแหล่งน้ำมันเตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว รถบรรทุกน้ำมันขนาดใหญ่กว่า 30 คันจอดเรียงเป็นแถวยาว ข้างทางทั้งสองฝั่งมีรถออฟโรดจอดอยู่เป็นระยะ
ทีมคุ้มกันครั้งนี้ประกอบด้วยพวกเขากว่า 20 คน และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธจากแหล่งน้ำมันอีกกว่า 30 คน รวมแล้วมากกว่า 60 คน
ไม่เพียงจำนวนคนจะมากกว่าเดิม อาวุธยุทโธปกรณ์ก็แข็งแกร่งกว่าเช่นกัน
ตอนลงจากรถ เหยาผิงอันกวาดตามองแวบหนึ่งก็เห็นปืนกลอเนกประสงค์พีเคเอ็มผลิตในรัสเซียติดตั้งอยู่บนหลังคารถออฟโรดอย่างน้อย 3 กระบอก
หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยของแหล่งน้ำมันมาถึงแล้ว
“ผิงอัน? เหลียงจวิ้น?”
“ครับ!”
“คนครบหรือยัง?” หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยถาม
“ทีมสองครบแล้วครับ” เหลียงจวิ้นตอบ
“ทีมผมมีลูกจ้างท้องถิ่นคนหนึ่งไม่มา แต่เขาไม่รู้รายละเอียดภารกิจครับ” เหยาผิงอันตอบ
หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยคงรู้เรื่องนี้ล่วงหน้าแล้ว จึงไม่ได้ถามอะไรต่อ
เขาพูดต่อว่า “ผิงอัน พาทีมของนายตามรถนำทางไปคอยนำขบวน เว้นระยะห่างจากขบวนรถประมาณ 100 เมตร ปรับคลื่นวิทยุสื่อสารเป็น 347”
“ครับ!”
“ทุกคนขึ้นรถ เตรียมออกเดินทาง!”
เมื่อหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยตะโกนสั่ง เหยาผิงอันก็พาเหลียวซิ่วเจี๋ยกับคนอื่น ๆ ขึ้นรถ มุ่งหน้าไปยังหัวขบวน