หลังกลับจากกินมื้อเที่ยงที่หอพัก เหยาผิงอันเพิ่งล้มตัวลงนอน ก็ได้ยินเสียงจูฉู่หมิงดังมาจากวิทยุสื่อสาร
“ผิงอัน ได้ยินแล้วตอบด้วย”
“รับทราบครับ หัวหน้า”
“มาที่ห้องทำงานฉันหน่อย”
“ไปเดี๋ยวนี้ครับ”
เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา คล้องปืนไรเฟิลไว้บนไหล่ แล้วเดินออกจากห้องขึ้นไปชั้นสอง
ก๊อก ก๊อก
“เข้ามา”
“หัวหน้าครับ”
“ผิงอัน มาแล้วเหรอ นั่งก่อนสิ”
“ได้ครับ”
เขาเดินไปนั่งบนเก้าอี้ข้างโต๊ะทำงาน
“ผิงอัน ที่เรียกนายมาครั้งนี้เพราะมีเรื่องสำคัญ”
“หัวหน้าสั่งมาได้เลยครับ”
รอยยิ้มบนใบหน้าจูฉู่หมิงพลันจางหาย เขาเอ่ยขึ้นว่า “น้ำมันดิบที่แหล่งน้ำมันสะสมไว้มีไม่น้อยแล้ว ต้องขนไปเก็บในถังเก็บน้ำมันที่ท่าเรือ รอเรือบรรทุกน้ำมันขนกลับไป”
“น้ำมันดิบรอบนี้มีเยอะ รถบรรทุกน้ำมันขนาด 30 ตันต้องขนประมาณ 30 เที่ยว ทางแหล่งน้ำมันจัดคนมาให้มากไม่ได้ เลยต้องดึงกำลังจากหน่วยรักษาความปลอดภัยสำนักงานใหญ่กับพวกเราไปช่วยกัน”
“ฉันว่าจะให้หมู่ที่สามของนายไปพร้อมกับหมู่ที่สอง”
“ไม่มีปัญหาครับหัวหน้า” หลังฟังรายละเอียดภารกิจจบ เหยาผิงอันก็ไม่ได้ปฏิเสธ แน่นอนว่าในเมื่อยังอยากทำงานต่อ เขาก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้ว
จูฉู่หมิงอุตส่าห์เรียกเขามาคุยเป็นการเฉพาะ ก็เพราะเห็นแก่ฝีมือระดับท็อปของเขา
“อืม ภารกิจไม่ได้หนักมาก จากแหล่งน้ำมันไปท่าเรือบูเรกาไม่ไกล ใช้เวลาเดินทางประมาณหกถึงเจ็ดชั่วโมง หลัก ๆ คือช่วงจากแหล่งน้ำมันไปถึงถนนลาดยางนั่นแหละที่เสียเวลา”