อาหารกลางวันใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็ทำเสร็จ
หมูหมักผัดกระเทียมต้น ซุปวุ้นเส้นผักดอง มันฝรั่งซอยผัด และไส้กรอกหมัก
กับข้าวสามอย่างกับซุปหนึ่งอย่าง อร่อยจนกินไม่หยุด
กินข้าวเสร็จ เก็บจานชามและทำความสะอาดครัวเรียบร้อยแล้ว เหยาผิงอันถึงค่อยหยิบของฝากออกมาในห้องโถงใหญ่
นาฬิกาข้อมือ กำไลทอง แล้วก็โทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่อีกสองเครื่อง
ของกินอย่างอื่นไม่ได้ซื้อมาเยอะ ส่วนเสื้อผ้ากันหนาวก็ซื้อให้คนละชุด
“ลูก รถข้างนอกนั่นลูกซื้อเหรอ?” เหยากว๋อกั๋วสูบบุหรี่ที่ลูกชายยื่นให้ แล้วถามขึ้น
“ครับ ผมซื้อเอง รถกระบะช่วงล่างสูง ทนถึกด้วย เป็นรถจีน แรงดี แถมค่าซ่อมบำรุงก็ถูก” เหยาผิงอันตอบ พลางเหลือบมองแม่ที่สวมกำไลทองแล้วชื่นชมจนแทบวางไม่ลง
“ดีแล้ว ซื้อรถก็ดี จะได้สะดวกเวลารับส่งน้อง ๆ แม่แกเข้าเมืองไปหาแม่ยายก็ไม่ต้องรีบขึ้นรถโดยสารแล้ว”
“อีกสองปีค่อยซ่อมบ้าน แล้วแกก็ถึงวัยแต่งงานมีครอบครัวแล้ว”
“พ่อ ผมกำลังจะพูดเรื่องนี้พอดี” พอได้ยินพ่อพูดถึงเรื่องบ้าน เหยาผิงอันก็คิดอะไรขึ้นมา เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “ผมว่าจะซื้อบ้านสักหลังในอำเภอ”
“ซื้อบ้านเหรอ?”
จู้อวี้เหมยเลิกสนใจกำไลทองของตัวเอง หันไปมองสามีแล้วขยับมานั่งใกล้ ๆ
เหยากว๋อกั๋วไม่ได้ตอบทันที เขาคิดอยู่พักใหญ่ก่อนพูดว่า “ได้ เงินที่แกส่งกลับมาก็ยังไม่ได้แตะเลยใช่ไหม? หลังซื้อรถแล้วเหลือเท่าไร ถ้าไม่พอก็เอาไปบ้าง พ่อกับแม่ยังทำงานไหวอีกหลายปี”
“ไม่ต้องครับพ่อ นอกจากเงินเดือนแล้วยังมีเงินอุดหนุนกับโบนัส แล้วรอบนี้พอกลับมา ทางกลุ่มบริษัทก็ให้โบนัสสองแสนหยวน ซื้อรถแล้วซื้อบ้านอีกหลังยังเหลือเฟือ”
“บ้านในอำเภอก็ไม่แพง บ้านขนาดร้อยกว่าตารางเมตรหลังหนึ่งคิดแล้วก็แค่แสนกว่าหยวน”
“เราจะซื้อแบบที่ตกแต่งพร้อมอยู่ ผมให้เพื่อนสมัยมัธยมปลายช่วยถามให้แล้ว”