หลังพักฟื้นอยู่ที่ฐานฝึกซึ่งบริษัทจัดเตรียมไว้ให้กว่าครึ่งเดือน ในที่สุดเหยาผิงอันกับคนอื่น ๆ ก็ได้วันหยุดครึ่งเดือน
แต่สำหรับระบบแล้ว ช่วงที่พักฟื้นกว่าครึ่งเดือนก่อนหน้านี้กลับนับเป็นวันหยุดด้วย
หมายความว่าวันหยุดของเขาเหลือแค่เดือนกว่า ๆ เท่านั้น
บนเครื่องบิน เหยาผิงอันทำหน้าบูดบึ้ง
“ระบบ จัดวันหยุดแบบนี้มีบั๊กหรือเปล่า ช่วงครึ่งเดือนก่อนฉันก็ไม่ได้อยู่ว่าง ๆ นะ แล้วตอนนี้มาบอกว่าวันหยุดเหลือแค่เดือนกับอีกสิบวันเนี่ยนะ?”
“เป้าหมายของระบบคือฝึกผู้ใช้ให้เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุด ก่อนจะบรรลุเป้าหมาย ระบบมีหน้าที่คอยกระตุ้นคุณ”
เหยาผิงอันพูดไม่ออก
“ถึงอย่างนั้นก็เอาเวลาฝึกมานับรวมไม่ได้สิ?”
“ทำไมจะไม่ได้? ตอนนี้คุณอยู่ในประเทศจีน ซึ่งเป็นสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยมาก ทั้งยังไม่ได้ปฏิบัติภารกิจ และการฝึกก็ไม่ได้หนัก ระบบจึงตัดสินว่าเป็นช่วงพักผ่อนเช่นกัน”
“...”
เขาเถียงอยู่นาน ทั้งยกข้อเท็จจริงและเหตุผลมาพูด แต่ระบบกลับไม่ฟังเลย ยืนกรานตามหลักการอย่างหนักแน่น
ช่วยไม่ได้ เจ้านี่ก็ไม่ใช่คน โกรธอยู่ตั้งนานครึ่งวัน สุดท้ายก็ได้แต่ยอมแพ้
แต่เหยาผิงอันก็พอมองออกแล้ว
ต่อไปพยายามอย่าเซ็นสัญญาระยะยาวแบบนี้อีกเลย จัดวันหยุดยากชะมัด
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงอีกเรื่องขึ้นมา “ระบบ ถ้าสมมติว่า... ฉันหมายถึงแค่สมมตินะ ถ้าฉันบาดเจ็บ ระหว่างพักรักษาตัวคงไม่นับเป็นวันหยุดใช่ไหม?”
“กรณีนี้ไม่นับ”
“เฮ้อ...”
ยังดีที่ระบบพอมีความเป็นคนอยู่บ้าง
ถ้าช่วงพักรักษาตัวถูกนับเป็นวันหยุดด้วยก็คงแย่แน่
ไม่ใช่ว่าเขาแช่งตัวเอง แต่เรื่องอาวุธมันไม่มีตา หากบาดเจ็บหนักขึ้นมาแล้วไม่หายภายในสองเดือน ระบบยังบังคับให้เขาฝืนทำภารกิจทั้งที่บาดเจ็บ แบบนั้นถึงตายได้จริง ๆ