รถออฟโรดสีเทาหม่นสองคันแล่นฉิวไปตามถนน
ถนนจากอัจญ์ดาบิยาไปท่าเรือบูเรกามีสภาพดีมาก ในลิเบียก็นับว่าได้มาตรฐานระดับ “ทางด่วน” แล้ว
ถนนใหญ่กว้างขวาง มีสามช่องทางต่อทิศทาง พื้นถนนเรียบ มองเห็นได้ไกล มีเพียงลมทรายที่ค่อนข้างแรง จนเหยาผิงอันกับอามู่ซึ่งเปิดหน้าต่างรถต้องสวมแว่นกันแดด แล้วดึงผ้าคลุมหน้าขึ้นมาปิดจมูกกับปาก
ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ทีมก็มาถึงใกล้ท่าเรือบูเรกา
ตำแหน่งที่ระบบระบุยังตรงกับที่พักของเพื่อนร่วมชาติที่ขอความช่วยเหลือ ซึ่งอยู่ในย่านชุมชนแห่งหนึ่งในเขตเมือง
ถนนในย่านชุมชนซับซ้อน หลายแห่งรถเข้าไปไม่ได้
ยังดีที่มีแผนที่ดาวเทียมอิเล็กทรอนิกส์จากจีพีเอส หลังจากดูแผนที่กันบนรถอยู่พักหนึ่ง เหยาผิงอันก็เลือกจุดรับตัวไว้สองแห่ง
นอกเมือง รถออฟโรดจอดลง ทั้งสี่คนมารวมตัวกัน เหยาผิงอันชี้ไปยังเส้นทางสองสายบนแผนที่แล้วบอกว่า “เข้าเมืองแล้ว หลี่เสี่ยงขับตามหลังพวกเราไว้ เว้นระยะห่างให้ดี”
“เข้าทางถนนสายหลักฝั่งตะวันออกของเมือง แล้วเลี้ยวขวาที่แยกที่ห้า ขับเข้าไปอีกประมาณ 150 เมตร ฉันจะเลี้ยวเข้าตรอกแรก พวกนายขับเลยไปอีกหนึ่งตรอกแล้วค่อยเลี้ยวเข้าไป”
“เป้าหมายอยู่บนชั้นสามของบ้านหลังที่ห้านับเข้าไป”
“พอถึงที่ อามู่กับอาเจี๋ยลงจากรถแล้วขึ้นไปข้างบน ฉันกับหลี่เสี่ยงรอรับอยู่ข้างล่าง”
“ติดต่อกันไว้ หลี่เสี่ยงคอยสังเกตคนรอบข้างให้ดี ถ้าเห็นคนน่าสงสัยสะกดรอยตาม ให้รายงานทันที”
“รับทราบ”
“มีอะไรสงสัยอีกไหม” เหยาผิงอันถาม
หลี่เสี่ยงชี้แผนที่แล้วพูดว่า “อาคารแถวนี้อยู่ชิดกันมาก โดยเฉพาะตรอกฝั่งผมที่แคบเกินไป ผมเสนอให้หัวหน้าเข้าไปก่อน ส่วนรถพวกเราจอดตรงปากตรอก ให้อาเจี๋ยตามอามู่ขึ้นไปได้ แต่รถสองคันไม่ควรอยู่ใกล้กันเกินไป”