“อะไรนะ! เป็นไปได้ยังไง!”
ฉีหลินมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ มือทั้งสองสั่นเทาอย่างรุนแรง “ไม่นะ มันไม่ควรเป็นแบบนี้!”
“แค็ก ๆ แค็ก ๆ!”
สวีเฉียนเฉียนที่เต็มไปด้วยเข็มเงินหลับตาสนิท
ไออย่างรุนแรงไม่หยุด เลือดสีแดงสดกระเซ็นเปื้อนผ้าห่มบนเตียง
“เฉียนเฉียน!” สวีมหาเศรษฐีสีหน้าเปลี่ยนทันที
“เฉียนเฉียน!” อวังเสี่ยวหมานผู้เป็นแม่พุ่งเข้าไปหาสวีเฉียนเฉียนเป็นคนแรก เช็ดเลือดที่มุมปากให้ “คุณหมอฉี เฉียนเฉียนเป็นอะไร? คุณบอกว่าเข็มนี้มีโอกาสรักษาเธอได้ถึงแปดส่วนไม่ใช่หรือ!”
ได้ยินดังนั้น ฉีหลินสีหน้าหม่นหมอง นิ่งเงียบ
เธอเองก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้!
“แม่! ถึงตอนนี้แม่ยังดูไม่ออกอีกหรือ! ที่ไหนได้แปดส่วน เธอแค่ทำอะไรตามอำเภอใจ!” สวีเมี่ยวเมี่ยวพูดอย่างโกรธ
“ก็ผู้หญิงคนนี้แหละที่ชอบทำเป็นเก่ง พูดปาว ๆ ว่าต้องรักษาน้องสามให้หายได้ แล้วตอนนี้ล่ะ? น้องสามไอเป็นเลือด! บอกไว้เลย ถ้าน้องสามเป็นอะไรไป ฉันจะฟ้องเธอ! หมอเถื่อนที่ฆ่าคน!”
สวีลี่ลี่พุ่งไปหาฉีหลิน ชี้นิ้วด่า
“ฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้...” ฉีหลินกัดฟันก้มหน้า
เรื่องมันเกินความคาดหมายของเธอไปแล้ว
“แค็ก ๆ ๆ...”
ในขณะนั้น
สวีเฉียนเฉียนยังคงไออย่างรุนแรง
ผ่านไปประมาณสิบกว่าวินาที
จู่ ๆ ก็หยุดลง ร่างกายอ่อนแรง
ทรุดลงไปในอ้อมแขนของอวังเสี่ยวหมาน
“เฉียนเฉียน! เฉียนเฉียนตื่นสิ!”
น้ำตาของอวังเสี่ยวหมานไหลรินทันที เธอเขย่าร่างของสวีเฉียนเฉียนอย่างต่อเนื่อง พยายามให้เธอฟื้น
แต่ทว่า
ดวงตาของสวีเฉียนเฉียนกลับปิดสนิท
ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย
“ลูกสาวผู้น่าสงสารของฉัน!”
มือที่สั่นเทาของเธอแตะจมูกสวีเฉียนเฉียนเพื่อเช็คลมหายใจ กลับพบว่าเธอหยุดหายใจไปแล้ว หัวใจวูบวาบ ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงบนหัวนับพันครั้ง
สวีเฉียนเฉียน ไม่มีลมหายใจ!
“อะไรนะ!”
เมื่อรู้ข่าวนี้
ฉีหลินถึงกับชะงักไปทั้งคน
เข็มของเธอนี่แหละ ที่ส่งสวีเฉียนเฉียนไปถึงประตูวิญญาณจริง ๆ!
“ปั๊บ!”
ในขณะนั้น
สวีเมี่ยวเมี่ยวพุ่งเข้ามา ตบหน้าฉีหลินอย่างแรง พูดอย่างโกรธจัด “เธอแหละที่ฆ่าน้องสาวฉัน เธอคือฆาตกร!”
“พ่อ แม่ ฉันบอกแล้วว่าไว้ใจเธอไม่ได้ พอแล้วใช่ไหม น้องสามถูกเธอแทงตาย!”
“พอได้แล้ว! จะพูดอะไรตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ เฉียนเฉียนไปแล้ว ต่อให้พวกเธอตบคุณฉีจนตาย เฉียนเฉียนจะฟื้นขึ้นมาได้หรือ!”
สวีมหาเศรษฐีได้ยินข่าวการจากไปของลูกสาว ก็รู้สึกเจ็บปวดใจมากเช่นกัน
แต่ก็ฝืนกลั้นความเจ็บปวดพูดคำที่สมเหตุสมผลออกมา
“จริง ๆ แล้ว ยังมีโอกาสที่จะช่วยเธอกลับมาได้”
ในเวลานั้น เฉินฮวาที่นั่งเงียบอยู่นานก็เอ่ยปากขึ้น
สายตามองไปที่สวีเฉียนเฉียน แล้วสรุปออกมาเช่นนี้
“เธอพูดว่าอะไรนะ?” ฉีหลินได้ยินก็ตกใจ ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยความสงสัย “เธอพูดจริงหรือ?”
ในใจเธอนึกย้อนไป
ใช่แล้ว!
คนนี้ทำนายปัญหาของเข็มฉันได้ งั้นเขาอาจจะมีวิธีทำให้สวีเฉียนเฉียนฟื้นขึ้นมาจริง ๆ!
“แน่นอน” เฉินฮวาพยักหน้า
“แล้วยังรออะไรอยู่! รีบช่วยคนสิ!”
ฉีหลินเริ่มร้อนใจทันที
ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการช่วยชีวิตสวีเฉียนเฉียน
“ไม่ได้! สองคนนี้ไม่ใช่คนดีแน่ ๆ! เมื่อกี้ก็ผู้หญิงคนนี้แหละที่รักษาน้องสาวฉันตาย! ตอนนี้พวกเธอยังอยากจะไม่ให้น้องสาวฉันได้ตายอย่างสงบอีกหรือ!”
สวีเมี่ยวเมี่ยวขวางอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน
ไม่ยอมให้เฉินฮวาช่วยคนเด็ดขาด
“คุณลุงสวี ทุกอย่างเป็นความผิดของฉันเอง แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการช่วยชีวิตเฉียนเฉียนก่อน ให้เขาลองอีกครั้งเถอะ!” ฉีหลินมองสวีมหาเศรษฐีอย่างร้อนรน
เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะช่วยสวีเฉียนเฉียน
“ช่างเถอะ คุณฉี... นี่คือชะตากรรมของเฉียนเฉียน” สวีมหาเศรษฐีทั้งเศร้าโศก ถอนหายใจ
“ไม่! ลูกสาวฉันเมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่ เธอจะตายแบบนี้ไม่ได้!” อวังเสี่ยวหมานคุกเข่าลงตรงหน้าเฉินฮวา อ้อนวอน “ได้โปรดเถอะ ช่วยลูกสาวฉันด้วย!”
“แม่! แม่ทำอะไรน่ะ! ก็เพราะคนสองคนนี้แหละ ที่ทำให้น้องสามตาย ตอนนี้แม่ยังจะไปขอร้องเขาอีก!”
“ใช่ แม่ น้องสามไปแล้ว อย่าให้พวกเขามาก่อเรื่องอีกเลย!”
สวีเมี่ยวเมี่ยวและสวีลี่ลี่ไม่ยอมให้เฉินฮวาช่วยคนเด็ดขาด
“ตราบใดที่ยังมีหวัง ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้!” อวังเสี่ยวหมานก้มหัวให้เฉินฮวาอย่างหนัก ตอนนี้เฉินฮวาคือความหวังสุดท้ายของเธอ
“ได้ยินไหม ยังยืนงงอยู่อีก รีบไปช่วยคนสิ?”
ฉีหลินขมวดคิ้วมองเฉินฮวาเร่งเร้า
“เธอกำลังสั่งฉันเหรอ?”
ได้ยินดังนั้น เฉินฮวาหัวเราะเย็น
“มันเป็นเรื่องชีวิตคน ถ้าเธอช่วยได้ ทำไมไม่ช่วย?” ฉีหลินพูดอย่างโกรธ
“ตอนนี้รู้แล้วหรือว่าเป็นเรื่องชีวิตคน?” เฉินฮวาพูดเสียงเย็น “ฉันเตือนเธอแล้ว แต่เธอดันดื้อรั้น ไม่คิดแม้แต่นิดว่าเข็มนั้นจะส่งผลอะไรต่อคนไข้!”
“ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้น เธอกลับให้ฉันมาเก็บกวาดให้ เธอคิดว่าฉันต้องทำหรือ?”
เฉินฮวามีความสามารถที่จะช่วยคน
แต่เขาไม่ชอบท่าทีวางมาดของฉีหลิน
ก่อนหน้านี้ก็แล้วไป
ตอนนี้แม้แต่จะขอให้เขาช่วยคน ก็ยังพูดจาเป็นคำสั่งแบบนี้ ทำให้เฉินฮวารู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก!
“ฉัน...”
ฉีหลินโดนเฉินฮวาด่า จ้องมองอย่างเหม่อลอย พูดไม่ออก
เธอแค่อยากให้เฉินฮวาช่วยคนเท่านั้น
แต่ไม่คิดว่าจะทำให้เฉินฮวาโกรธ
“ใช่ ทัศนคติของฉันมันผิดเอง แต่ตอนนี้ที่สำคัญคือการช่วยคน!” ฉีหลินฝืนพูด “ถ้าเธอช่วยคนกลับมาได้ เธอจะลงโทษฉันยังไงก็ได้ เธอจะทนดูคนตายต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร?”
แต่เฉินฮวาได้ยินแล้วกลับนิ่งเฉย
“เธอ!”
ฉีหลินเห็นดังนั้นก็โกรธแทบจะทนไม่ไหว เธอไม่คิดว่าเฉินฮวาจะเลือดเย็นขนาดนี้
กำลังคิดจะทำอะไรที่มันสุดโต่ง
แต่นึกถึงสวีเฉียนเฉียนที่กำลังจะตายอยู่ตอนนี้
ถ้าตายเพราะเธอ ก็ต้องฝืนข่มความโกรธไว้
“โอเค ถ้าเธอยอมช่วยคน ฉันจะยอมทำตามสัญญาหมั้นและแต่งงานกับเธอ! ต่อให้ต้องเป็นวัวเป็นควายให้เธอทั้งชาติก็ยอม!”
ฉีหลินกัดริมฝีปากแดง เพื่อชดเชยความผิดของตัวเอง เธอพร้อมจะเสี่ยงทุกอย่างแล้ว!
“เธออยากแต่ง แต่ฉันไม่อยากแต่งด้วย” เฉินฮวาพูดเย็นชา “เธอคิดว่าฉันอยากแต่งกับเธอมากนักหรือ? คิดมากไปเอง”
อะไรนะ?
ได้ยินดังนั้น ฉีหลินถึงกับงงไปหมด
เขามาที่เมืองหยุนไห่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะอยากแต่งงานกับฉันหรือ?
ทำไมตอนนี้กลับไม่อยากแต่งแล้ว?
“ได้โปรดเถอะ ช่วยลูกสาวฉันด้วย ได้โปรด...”
“ตุบ!”
ในเวลานั้น
อวังเสี่ยวหมานที่คุกเข่าอยู่ จู่ ๆ ก็ทรุดลงกับพื้น ที่เห็น ๆ น่าจะเป็นลมเพราะร้องไห้
“แม่!”
“เสี่ยวหมาน!”
ครอบครัวของเธอเห็นเหตุการณ์ก็รีบเข้าไปพยุงเธอขึ้น
เห็นภาพนี้ เฉินฮวาสายตาฉายแววเปลี่ยนไป จู่ ๆ ก็เปลี่ยนใจ
“เด็กคนนี้ ฉันจะช่วย”