ฉีหลินหมกมุ่นอยู่กับการแพทย์มาโดยตลอด
คิดว่าวันหนึ่งจะใช้ความสามารถของตนเองช่วยเหลือผู้คนและรักษาโรคภัย
แต่วันนี้เกิดเรื่องนี้ขึ้น
ทำให้เธอตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่าความรู้ทางการแพทย์ของเธอนั้นยังไม่เพียงพอ
และหลังจากได้เห็นความสามารถของเฉินฮวา เธอก็เกิดความคิดที่จะขอเรียนวิชากับเฉินฮวาทันที
เฉินฮวาเหลือบมองฉีหลิน แล้วพูดว่า "ข้าไม่รับศิษย์"
"ทำไมล่ะ!" ฉีหลินขมวดคิ้วมุ่น
"ข้าไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เจ้าฟัง" เฉินฮวาพูดอย่างไม่แยแส "ต่อให้ข้ารับศิษย์ ข้าก็ไม่รับเจ้า"
"นี่มันเพราะอะไรกัน? หรือว่าเพราะเมื่อกี้ข้าทำตัวไม่ดีกับท่าน? ถ้าเป็นอย่างนั้น ข้าขอโทษ" ฉีหลินกัดฟันพูด
ได้ยินเช่นนั้น เฉินฮวาก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
ผู้หญิงคนนี้เมื่อครู่ยังทำตัวสูงส่งราวกับอยู่เหนือคนอื่น
ตอนนี้เพื่อจะเรียนแพทย์กับเขา
กลับยอมขอโทษเขาได้
เห็นได้ชัดว่า
นางปรารถนาที่จะเรียนแพทย์จริงๆ
"เจ้าอยากฟังจริงๆ หรือ?" เฉินฮวาถามขึ้น
"แน่นอน" ฉีหลินสีหน้าจริงจัง
"ถ้างั้นข้าก็บอกเจ้า เจ้ามีพรสวรรค์ต่ำต้อยเกินไป ไม่เหมาะที่จะเรียนแพทย์ และวิชาแพทย์ของข้าก็ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะเรียนได้" เฉินฮวาพูดอย่างสงบ
นี่ไม่ใช่การกลั่นแกล้งหรือแก้แค้นฉีหลินโดยเจตนา
แต่เป็นความจริง
จากที่เขาเห็นนางรักษาสวีเฉียนเฉียนเมื่อครู่นี้
ไม่เพียงแต่มีจุดบกพร่องมากมาย ยังไม่เข้าใจอาการของผู้ป่วยอย่างถ่องแท้ ก็ลงมือแทงเข็มอย่างมั่วซั่ว
แค่จุดนี้ก็เพียงพอที่จะบอกได้ว่านางพรสวรรค์ต่ำเพียงใด!