ตอนนี้เป็นช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน อีกสองเดือนครึ่งก็จะถึงตรุษจีนแล้ว ช่วงนี้ตลาดนัดมีคนเยอะจริง ๆ ทุกบ้านต่างเตรียมซื้อของสำหรับเทศกาล ผู้คนสมัยนี้ยอมจ่ายเงินกันในช่วงนี้ ราคาเนื้อกวางจึงแพงขึ้นไม่น้อย
เฉินเสียงหยางตั้งราคาไม่สูงนัก ช่วงฤดูใบไม้ผลิกับฤดูใบไม้ร่วง เนื้อกวางมักขายกันที่ชั่งละสองหยวนหนึ่งหรือสองเหมา พอใกล้ตรุษจีนก็ขึ้นอีกสามสี่เหมา ถือว่าไม่มาก ของแบบนี้ทั้งหายากและบำรุงร่างกาย
พอได้ยินว่ามีเนื้อกวางขาย ผู้คนก็ทยอยเข้ามาล้อมรถม้า ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพุ่งเข้ามาเร็วที่สุด ชี้ไปที่เนื้อกวางแล้วร้องถามว่า
“น้องชาย เป็นเนื้อกวางโรเดอร์ทั้งหมดเลยหรือ?”
เฉินเสียงหยางได้ยินดังนั้นก็ชักมีดโจรออกมา ใช้ปลายมีดเกี่ยวเนื้อกวางชิ้นหนึ่งยื่นให้เขาดู
“พี่ชายครับ เนื้อกวางโรเดอร์ที่ล่าได้เมื่อวานซืน ของป่าแท้ ๆ ไม่โกงเด็กหรือคนแก่ ชั่งละสองหยวนห้า บำรุงไตเสริมสมรรถภาพ สนใจรับสักหน่อยไหมครับ?”
“สองหยวนห้าเหรอ? แพงไปหน่อยนะ เอามาสิบชั่ง”
เห็นได้ชัดว่าชายวัยกลางคนถูกคำพูดเรื่องบำรุงไตเสริมสมรรถภาพของเฉินเสียงหยางโน้มน้าวเข้าให้ พออ้าปากก็สั่งทีเดียวสิบชั่ง
ชุ่นจื้อที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วก็เริ่มหั่นเนื้อ ส่วนเฉินเสียงหยางรับหน้าที่ชั่งและเก็บเงิน
“พี่ชายครับ สิบชั่งสองเหลียง คิดแค่สิบชั่งแล้วกัน ยี่สิบห้าหยวนครับ”
เฉินเสียงหยางใช้กระดาษฟางห่อเนื้ออย่างคล่องแคล่ว แล้วใช้เชือกฟางมัดเป็นหูหิ้ว ยื่นให้ชายวัยกลางคน จากนั้นก็รับเงินยี่สิบห้าหยวนมา
เมื่อมีลูกค้าคนแรกก็ย่อมมีคนที่สอง ลูกค้าทยอยมารวมตัวกันข้างรถม้า คนนี้เอาสามชั่ง คนนั้นเอาห้าชั่ง ยังมีอีกหลายคนซื้อทีละสิบยี่สิบชั่ง ไม่นานเนื้อก็ขายหมดเกลี้ยง