อย่างที่คิดไว้ เฉินเสียงหยางได้ยินเสียงปืนนัดที่สอง เป็นเสียงปืนสุ่ยเหลียนจูอีกครั้ง พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของคนร้าย ดูท่าชุ่นจื้อยิงโดนแล้ว
ตอนนี้เฉินเสียงหยางอ้อมจากหน้าต่างฝั่งซ้ายมายังหน้าต่างฝั่งขวา เขายังคงสังเกตการณ์ภายในศาลาเจ้าเขาผ่านรอยแยกก่อน แล้วก็เห็นคนร้ายร่างผอมเล็กนอนคว่ำอยู่บนพื้น ปากพ่นฟองเลือดออกมา คงไม่รอดแล้ว ส่วนคนร้ายร่างสูงอีกคนหนึ่งนั่งพิงอยู่กับพื้นครึ่งตัว ดวงตายังฉายแววดุร้าย หน้าแข้งขวาเปียกชุ่มไปด้วยเลือด เลือดไหลลงมาตามขากางเกงไม่หยุด
“ใครน่ะ? มีฝีมือก็ออกมาสิ ลอบโจมตีแบบนี้นับเป็นลูกผู้ชายตรงไหน!”
“ปัง ปัง ปัง!”
เสียงปืนดังรัวต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของคนร้าย ผนังไม้ซุงด้านขวาถูกกระสุนกระแทกจนดังโครมคราม
เฉินเสียงหยางไม่ได้ส่งเสียงออกไปทันที แต่รออย่างใจเย็นอีกหลายนาที จากนั้นจึงใช้มือข้างหนึ่งยันกรอบหน้าต่าง แล้วชูปืนสุ่ยเหลียนจูออกไป
“ปัง!”
เสียงปืนดังสนั่นขึ้นอีกนัด คนร้ายที่นั่งอยู่บนพื้นเป็นเป้านิ่งอย่างกับเป้ามีชีวิต พอเสียงปืนดังขึ้นก็ล้มลงทันที
“ปัง! ปัง!”
คราวนี้เขาก็ยังไม่ได้อ้อมไปเข้าทางด้านหน้าของศาลาเจ้าเขาทันที แต่ยังคงดึงลูกเลื่อนขึ้นลำ ใช้มือข้างหนึ่งยันกรอบหน้าต่าง แล้วยิงซ้ำอีกสองนัด เรื่องที่เกี่ยวกับชีวิตต้องระมัดระวัง ระมัดระวัง แล้วก็ต้องระมัดระวังให้มาก!
แต่คราวนี้เขาไม่ได้ถอยออกมาทันที หากเฝ้าสังเกตคนร้ายที่ล้มลงไป จนแน่ใจว่าตายแล้วจึงอ้อมไปยังประตูหน้าศาลาเจ้าเขา แล้วโบกมือไปทางที่ชุ่นจื้อซ่อนตัวอยู่
ตอนนี้ในรังเพลิงเหลือกระสุนเพียงนัดสุดท้าย เฉินเสียงหยางดึงลูกเลื่อนขึ้นลำ ยกปืนเดินเข้าไปในศาลาเจ้าเขา จ่อปืนไปยังคนร้ายที่ล้มอยู่บนพื้นโดยไม่ทำอะไรต่อ เขากำลังรอให้ชุ่นจื้อมาถึง