คนขับรับบุหรี่ไป เขย่ากล่องเบา ๆ แล้วผลักประตูรถกระโดดลงมา ก่อนจะเดินเข้ามาทักทายเอง
“เรื่องแค่นี้เอง ระยะทางก็ไม่ไกล เลี้ยวพวงมาลัยแป๊บเดียวก็ถึง ไม่ถือว่าลำบากอะไร ได้ยินว่าคุณลุงเป็นหัวหน้านักล่าชื่อดังในละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้าน มีเส้นสายไม่ธรรมดา วันนี้รถคันนี้บรรทุกไม้ดี ๆ มาทั้งนั้น ทั้งสนแดง ไม้แอชจีน แล้วก็ไม้หวงป๋อ ถ้าไม่มีเส้นสายคงหาไม้พวกนี้มาไม่ได้แน่”
“ผมชื่อหวังเที่ยกัง เป็นคนขับรถของกองรถสำนักงานป่าไม้ ต่อไปถ้าจะขนอะไร โทรไปที่กองรถแล้วตามหาผมได้เลย”
เฉินเสียงหยางรีบพยักหน้ารับ ที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือก็เป็นแบบนี้ เวลาใครมีเรื่องลำบาก คนส่วนใหญ่มักยื่นมือช่วยกัน แต่แน่นอนว่าต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน หากชื่อเสียงไม่ดี ไม่เคยช่วยใคร ก็อย่าหวังให้คนอื่นมาช่วย
พอทั้งสองพูดคุยกันถูกคอ หวังเที่ยกังก็เข้าไปช่วยขนของโดยไม่พูดอะไรสักคำ ตอนนั้นเอง พี่สามก็เข้ามาช่วยด้วย คนหกเจ็ดคนใช้เวลาไม่นานก็ขนไม้ดี ๆ สี่ลูกบาศก์เมตรลงจากรถ แล้วเรียงกองไว้ในลานบ้านเรียบร้อย
จากนั้นเฉินเสียงหยางกับหวังเที่ยกังก็ยืนคุยกันอยู่ข้างรถบรรทุกอีกพักใหญ่ หวังเที่ยกังถึงค่อยเรียกลูกน้องขึ้นรถ แล้วขับรถบรรทุกจี่ฝางออกไป
“โอ๊ย เสียงหยางนี่เก่งจริง ๆ ไม้ดี ๆ ตั้งเยอะไปหามาจากไหนน่ะ จากไร่ป่าไม้หรือสำนักงานป่าไม้กัน? แถมยังใช้รถสามล้อใหญ่ขนมาอีก ดูดีจริง ๆ”
ตอนนั้นเอง ป้าคนหนึ่งที่ยืนดูอยู่ด้านนอกลานบ้านก็ถามขึ้นอย่างประหลาดใจ
“ก่อนหน้านี้พ่อผมก็เคยทำงานทั้งที่ไร่ป่าไม้และสำนักงานป่าไม้ไม่ใช่เหรอครับ หลังจากบาดเจ็บจนต้องออกจากงาน ไร่ป่าไม้ก็ช่วยรักษาให้ แล้วยังจ่ายเงินชดเชยกับเงินเดือนให้ตามปกติ ส่วนทางสำนักงานป่าไม้ก็ให้โควตาไม้สำหรับพนักงาน พอดีกำลังจะแต่งงาน ผมเลยขนกลับมาทำเฟอร์นิเจอร์ครับ”