“มีปุ่มยี่สิบเจ็ดจุด คุณภาพไม่ต้องพูดถึง กระเพาะนี่อย่างน้อยก็ต้องเป็นของหมูป่าตัวผู้หนักเกินห้าร้อยชั่งสินะ?”
หัวหน้าฝ่ายฟ่านพูดพลางตรวจดูกระเพาะหมูป่าในมือ
“ลุงฟ่านสายตาเฉียบคมจริง ๆ ครับ มีปุ่มยี่สิบเจ็ดจุดจริง ๆ”
เฉินเสียงหยางเอ่ยประจบอย่างแนบเนียน
“เก็บไว้เลย กระเพาะหมูป่านี่ฉันรับซื้อหนึ่งร้อยห้าสิบ ต่อไปถ้ามีของดีแบบนี้อีกก็อย่าลืมเอามาส่งที่นี่ ฉันได้ยินมาว่าลุงเฉินกับนายขายหมีสีน้ำตาลให้หลิวไปตัวหนึ่ง เราก็เป็นหน่วยงานในสังกัดสำนักงานป่าไม้เหมือนกัน จะลำเอียงให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ได้ ต่อไปถ้าล่าได้ก็ต้องขายให้ฉันสักตัวด้วย”
โห เปิดปากมาก็ขอทั้งตัวเลย แต่เขาชอบแบบนี้ แถมขายให้หน่วยงานแบบนี้ก็สบายใจ ราคาที่ให้มาก็ไม่ต่ำ ตอนแรกเขาคิดว่ากระเพาะหมูป่าคงขายได้แค่เจ็ดสิบแปดสิบหยวน ไม่คิดว่าจะขายได้ถึงหนึ่งร้อยห้าสิบหยวน กำไรเป็นกอบเป็นกำเลย
ของอย่างนี้ก็แล้วแต่มุมมอง กระเพาะหมูป่ารักษาโรคกระเพาะได้หรือไม่นั้น ส่วนใหญ่เป็นตำรับพื้นบ้าน บางคนไม่เชื่อ แต่คนที่เชื่อก็ยอมจ่ายราคาแพงเพื่อซื้อ
“ได้ครับลุงฟ่าน ถ้าคราวหน้าล่าได้ ผมจะส่งมาให้ลุงสักตัวแน่นอน”
ทั้งสองคุยเรื่องสัพเพเหระกันอีกพักหนึ่ง สูบบุหรี่ไปสองมวน ก่อนกลับเฉินเสียงหยางก็มีเงินหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนกับบุหรี่จงหัวหนึ่งซองที่เปิดสูบไปสองมวนอยู่ในกระเป๋า
หาเงินได้ก็อารมณ์ดี เขาฮัมเพลงเดินออกทางประตูหลัง พอเห็นชุ่นจื้อก็ล้วงบุหรี่จงหัวออกจากกระเป๋า หยิบออกมาหนึ่งมวนแล้วโยนให้
“โอ้โห บุหรี่จงหัวเชียวนะพี่เสียงหยาง ผมเพิ่งเคยสูบบุหรี่นี่เป็นครั้งแรก ต้องตามพี่ไปให้รุ่งจริง ๆ”