“คล้ายกับใบอนุญาตล่าสัตว์พิเศษ นักล่าทั่วไปมีใบอนุญาตสองใบ คือใบอนุญาตล่าสัตว์กับใบอนุญาตถือปืน แต่กฎหมายที่ประกาศใช้เมื่อปีที่แล้วเริ่มมีผลบังคับใช้ปีนี้ สัตว์หลายชนิดจึงกลายเป็นสัตว์คุ้มครองประเภทหนึ่ง สอง และสาม”
“สัตว์คุ้มครองประเภทหนึ่งกับสองห้ามล่า ถ้าสำนักงานป่าไม้ตรวจพบก็จะยึดของกลางและปรับเงิน แถมตอนนี้ยังอยู่ในช่วงการปราบปรามอย่างหนัก กระแสความเข้มงวดนี้อย่างน้อยก็ต้องลากยาวไปถึงปีหน้า”
“ถ้าอย่างนั้นปีนี้เข้าป่าก็ยิงหมีไม่ได้ ยิงกวางก็ไม่ได้ เสียเปรียบเกินไป ผมเลยให้คุณปู่หยางช่วยจัดการใบอนุญาตล่าสัตว์พิเศษให้สักใบ จะได้ล่าสัตว์คุ้มครองประเภทสองได้ แต่ต้องขายให้สำนักงานป่าไม้เท่านั้น ถือว่าช่วยประเทศหาเงินตราต่างประเทศเล็ก ๆ น้อย ๆ”
“แบบนี้ประเทศก็ได้ในสิ่งที่ต้องการ ส่วนเราช่วยออกแรง แล้วได้ประโยชน์ติดมือบ้าง แบบนี้ไม่ดีหรือไง?”
เฉินเสียงหยางรู้ว่าใบอนุญาตแบบนี้โดยทั่วไปต้องผ่านการอนุมัติจากสำนักงานป่าไม้ระดับมณฑล มีเพียงคณะล่าสัตว์ของรัฐเท่านั้นที่มีใบอนุญาตเช่นนี้ ปกตินักล่าทั่วไปไม่มีทางได้มา
“ผมก็แค่ให้คุณปู่หยางช่วยดูให้ ส่วนจะจัดการได้หรือเปล่ายังไม่รู้”
คุณปู่พูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค
ใครจะรู้ว่าเวลานี้ในใจเฉินเสียงหยางกลับไม่สงบเลย แม้คุณปู่จะพูดเหมือนเป็นเรื่องง่าย แต่ความยากลำบากเบื้องหลังนั้นไม่ใช่น้อย
ตอนนี้หลายเรื่องเป็นไปตามหลักที่ว่า ชาวบ้านไม่ร้องเรียน ทางการก็ไม่สอบสวน หมายความว่าถ้าไม่มีใครแจ้ง ทางการก็มักไม่ลงมาตรวจสอบเอง
แต่ตอนนี้เป็นช่วงการปราบปรามอย่างหนัก อีกทั้งปีนี้เบื้องบนยังกดดันสำนักงานป่าไม้ท้องถิ่นให้เข้มงวดกับการล่าสัตว์ผิดกฎหมาย หากพบก็จะปรับเงินและยึดของกลาง ถ้าเรื่องร้ายแรงอาจถูกส่งเข้าคุกด้วย