สมัยก่อน ตอนที่ผลผลิตไม่ดี ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างกินกันวันละสองมื้อ คือมื้อเช้ากับมื้อเย็น แต่ละมื้อกินได้แค่อิ่มห้าหกส่วน การกินวันละสามมื้อนับว่าฟุ่มเฟือยเกินไปจริง ๆ
แต่ตระกูลเฉินไม่เหมือนใคร ตอนนั้นปู่เฉินเต๋ออานเป็นหัวหน้านักล่าที่มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วระยะสิบหลี่ ประสบการณ์ล่าสัตว์โชกโชน ล่าสัตว์ได้มากมาย ช่วงที่เป็นคอมมูนรวมหมู่ เขาได้คะแนนแรงงานเต็มทุกเดือน หลังส่งสัตว์ที่ล่าได้ส่วนใหญ่ให้กองผลิตแล้ว ที่เหลือก็เพียงพอให้ตระกูลเฉินกินดื่ม ดังนั้นนอกจากยุคที่ต้องกินอาหารหม้อใหญ่รวมกันแล้ว เวลาอื่น ๆ ตระกูลเฉินก็กินวันละสามมื้อ
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นพ่อเฉินยังทำงานอยู่ที่ไร่ป่าไม้ โควตาอาหารแต่ละเดือนมีเหลือเฟือ แถมไร่ป่าไม้ยังมีสวัสดิการแฝงอีกมากมาย ทั้งหมดนี้ยังเป็นเพราะตระกูลเฉินแยกครัวเรือนกันตั้งแต่เนิ่น ๆ หากไม่แยกกัน ชีวิตของตระกูลเฉินคงดีกว่านี้อีก
เฉินเสียงหยางมีป้าสามคน หลังขบวนการเคลื่อนไหวสิ้นสุดลง ป้าใหญ่กับป้าเล็กทำงานในฝ่ายการศึกษาของอำเภอเถียลี่ ป้าสองเป็นคนงาน ลุงใหญ่เป็นหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยของโรงงาน ส่วนลูกชายคนเล็กอยู่บ้านเก่าคอยเลี้ยงดูพ่อแม่ ด้วยฐานะของตระกูลเฉิน บ้านนี้นับว่าโดดเด่นที่สุดบ้านหนึ่งในทั้งหมู่บ้าน
“เสียงหยางกับชุ่นจื้อกลับมาแล้ว รีบเข้าบ้านมากินข้าวเร็ว ชุ่นจื้อไม่ได้มาหลายวันแล้ว วันนี้มาดื่มกับปู่และลุงหน่อย”
ทั้งสองเพิ่งเดินเข้าลานบ้าน แม่เฉินก็มองเห็นก่อนใคร รีบต้อนรับหวังจิ่งชุ่นอย่างอบอุ่นให้เข้าบ้าน ในหมู่บ้านแถบตะวันออกเฉียงเหนือ ขอแค่บ้านไหนก่อไฟทำอาหาร ไปบ้านนั้นก็มีข้าวกินหนึ่งมื้อ