ในขณะเดียวกัน
ภายในห้องแถว
ชายหัวล้านสองคนที่เต็มหลังไปด้วยรอยสักมังกรกำลังล้อมหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ พวกเขาส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันอย่างน่ากลัว
"ของชั้นยอด!"
"โคตรโชคดี ไม่คิดว่าเจ้าหนูจอมดื้อจะสวยขนาดนี้ ได้กำไรไปเต็มๆ เราเลย!"
"ฮือๆ ปล่อยฉัน!"
หลินอวิ๋นเหยาร้องขอความช่วยเหลือทั้งน้ำตา
ใบหน้าอันงดงามของเธอถูกตบจนแดงก่ำ มีเลือดซึมออกมาจากมุมปาก
เธอพยายามดิ้นรนสุดแรง แต่ก็ไร้ประโยชน์!!!
"อย่าดิ้นรนเลย! ให้พวกเราสองคนสนุกก่อน แล้วจะปล่อยเธอไป!"
"วางใจได้ เราสองคนจะดูแลเธออย่างดี ฮี่ฮี่ฮี่..."
ชายหัวล้านทั้งสองหัวเราะอย่างหยาบคาย
หลินอวิ๋นเหยาให้โอ่งน้ำตาไหลรินออกมา
เธอรู้ดีว่าคืนนี้เธอคงหนีไม่พ้น!
ในชั่วขณะนั้น
เธอรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว
เธอนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาหลายปีของตัวเอง
เสื้อผ้าก็ไม่กล้าซื้อ สอบติดมหาวิทยาลัยก็ไม่มีเงินเรียน
แม้แต่การกินข้าวยังต้องประหยัดสุดชีวิต
พอถึงวันตรุษ คนอื่นเขามีครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตัน มีอาหารใหญ่โตเต็มโต๊ะ แต่เธอกลับต้องขดตัวอยู่คนเดียวบนเตียงในห้องแถว อธิษฐานให้คืนอันหนาวเหน็บนั้นผ่านพ้นไปโดยเร็ว
ในที่สุด ครอบครัวของเธอก็มีแพลนจะถูกเวนคืนที่ดิน! และ... ไม่คิดว่า
บริษัทรับเหมาจะรังแกเธอผู้เป็นหญิงสาวคนเดียว กดราคาค่าเวนคืนต่ำมาก เธอไม่ยอม พวกมันก็ส่งคนสองคนนี้มาข่มขืนเธอ
เธอไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองทำอะไรผิด
เธอพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะมีชีวิตที่ดี แต่ทำไมฟ้าถึงไม่ยอมปล่อยเธอไป
บางที เมื่อแปดปีก่อน ตอนที่พ่อแม่จากไป เธอก็ควรจะจากไปด้วย
จะได้ไม่ต้องเหนื่อยแบบนี้
เมื่อคิดได้เช่นนั้น หลินอวิ๋นเหยาก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรง สิ้นหวังยิ่งนัก และสลบไปในที่สุด
เมื่อเห็นหลินอวิ๋นเหยาหมดสติไปด้วยความกลัว
ชายหัวล้านทั้งสองก็หัวเราะได้อย่างอิสระมากขึ้น
และในขณะนั้นเอง
"ปัง!"
ประตูห้องแถวถูกถีบเปิดออกด้วยแรงมหาศาล
หลินเฟิงพุ่งเข้ามาราวกับสายฟ้า!
เมื่อเขาเห็นภาพตรงหน้า ก็รู้สึกโกรธแค้นแทบบ้าคลั่ง หัวใจราวกับจะแตกสลายและกำลังหลั่งเลือดอย่างบ้าคลั่ง!
"อ้ากก!!! ไปตายซะ!"
หลินเฟิงคำรามด้วยความโกรธ ยกมือขึ้นฟาดออกไปกลางอากาศ
"ปัง!"
ชายทั้งสองยังไม่ทันได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ถูกหลินเฟิงฟาดจนกลายเป็นละอองเลือด!
"เสี่ยวเหยา!"
หลินเฟิงโอบน้องสาวที่หมดสติแนบอก น้ำตาไหลไม่หยุด
เขาไม่คิดว่ากลับมาจะต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้!!
เมื่อเห็นเสื้อผ้าบางๆ ที่แทบปกปิดร่างกายของน้องสาว เห็นใบหน้าที่บวมแดงของน้อง เขารู้สึกเจ็บปวดจนพูดไม่ออก
ผ่านไปเนิ่นนาน
อารมณ์ของเขาถึงค่อยๆ ทรงตัว
จากนั้น
เขาหาเสื้อผ้าสะอาดมาเปลี่ยนให้ พร้อมกับกวาดทำความสะอาดคราบเลือดในห้องให้หมด จากนั้นก็นั่งลงข้างๆ น้องสาว จ้องมองเธออย่างเงียบๆ
ราวกับมองยังไงก็ไม่เบื่อ
ไม่พบกันสิบปี!
น้องสาวเปลี่ยนไปมาก จากเด็กตัวเล็กๆ โตขึ้นเป็นสาวสวย
และในขณะนั้นเอง
หลินอวิ๋นเหยาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
เมื่อเห็นหลินเฟิง เธอก็รีบสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างตื่นกลัว ท่าทางระมัดระวังถามว่า
"คุณเป็นใคร แล้วเมื่อกี้สองคนนั้นไปไหน?"
"ข้าขับไล่พวกมันไปแล้ว!"
หลินเฟิงไม่ได้บอกว่าเขาฆ่าคนพวกนั้น
เพราะน้องสาวเป็นเพียงคนธรรมดา หากจู่ๆ ได้ยินเรื่องแบบนี้ คงจะกลัวขึ้นมาได้
พร้อมกันนั้น
ในใจเขาก็รู้สึกซับซ้อน
จากปฏิกิริยาแบบนี้ดูได้ว่า น้องสาวจำเขาไม่ได้!
อย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นเรื่องปกติ
สิบปีก่อน น้องสาวอายุแค่เก้าขวบเท่านั้น
และในช่วงสิบปีนี้ รูปร่างหน้าตาของเขาก็เปลี่ยนไปมาก ทั้งใบหน้าและบุคลิกต่างไปจากเดิม
"คุณขับไล่พวกมันไป?"
หลินอวิ๋นเหตามองหลินเฟิงด้วยความสงสัย
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
เธอก็พูดเสียงเบา
"ขะ... ขอบคุณ!"
ถึงปากจะพูดแบบนี้
แต่ท่าทางของเธอยังคงระแวดระวัง รักษาระยะห่างที่ปลอดภัยจากหลินเฟิง
เมื่อเห็นน้องสาวระมัดระวังตัวขนาดนี้
หลินเฟิงรู้สึกเศร้าใจ
ยากจะจินตนาการว่าในช่วงหลายปีที่ไม่มีเขาอยู่ น้องสาวใช้ชีวิตอย่างไร
แล้วพ่อแม่ล่ะ?
ไปอยู่ที่ไหน?
"เสี่ยวเหยา! เธอจำฉันไม่ได้แล้วหรือ?"
หลินเฟิงพยายามควบคุมสติตัวเอง
"คุณคือ?"
หลินอวิ๋นเหยาเงยหน้ามองหลินเฟิงอย่างฉงน
ใบหน้านี้ดูเหนื่อยล้าและเศร้าหมอง ดูไม่หล่อเหลา แต่ถ้าดูดีๆ จะรู้สึกว่าชายคนนี้มีเสน่ห์บางอย่างที่แปลกประหลาด
ยิ่งไปกว่านั้น เธอกลับรู้สึกว่าชายคนนี้ดูคุ้นตา
เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน!
"ฉันเป็นพี่ชายของเธอไง!"
หลินเฟิงฝืนยิ้มออกมา
"พี่ชาย?"
หลินอวิ๋นเหยานิ่งไปครู่หนึ่ง
จากนั้น ใบหน้าในความทรงจำอันลึกซึ้งก็ค่อยๆ ทับซ้อนกับใบหน้าที่อยู่ตรงหน้า
ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาแดงก่ำอย่างรวดเร็ว มีน้ำตาคลออยู่ที่หางตา
"เสี่ยวเหยา!"
หลินเฟิงยากที่จะสงบอารมณ์ในตอนนี้ได้
เขายื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง อยากจะลูบหัวน้องสาวเหมือนตอนเด็กๆ
แต่ไม่คิดว่าน้องสาวหลังจากเหม่อลอยไปเพียงเสี้ยววินาที ก็ผลักมือเขาออกไปทันที
เธอเปลี่ยนไปเป็นอีกคนทันที ขยี้ตาที่แดงก่ำแล้วพูดว่า
"คุณจำผิดแล้ว ฉันไม่มีพี่ชาย!"
"เสี่ยวเหยา เธอ..."
หลินเฟิงถึงกับอึ้ง
ยากจะเชื่อว่าน้องสาวจะพูดแบบนั้น
เขาคิดว่าน้องสาวเมื่อได้ยินว่าเขากลับมาแล้ว คงจะดีใจเหมือนตอนเด็กๆ แล้วพุ่งเข้ามาสวมกอดเขา
แต่ไม่คิดว่าน้องสาวจะมีสีหน้าเกลียดชังขนาดนี้
"อย่าเรียกฉันว่าเสี่ยวเหยา!!!"
"ตอนพ่อแม่ตาย คุณไม่อยู่ ตอนนี้บ้านกำลังจะถูกเวนคืนแล้ว คุณถึงกลับมา? หลินเฟิง ฉันไม่อยากคิดอะไรแย่ๆ เกี่ยวกับคุณ แต่คุณมันทำให้คนผิดหวังจริงๆ!"
หลินเฟิงรู้สึกใจสั่น รีบถาม:
"พ่อแม่ไม่ได้แข็งแรงดีหรือ?"
"ตอนนั้นคุณจากไปโดยไม่มีร่องรอย พ่อแม่ไปตามหาคุณ จนทรัพย์สินหมดตัว สุดท้ายถูกรถชนระหว่างทาง แล้วก็จากไป"
เสียงของหลินอวิ๋นเหยาสะอื้นเล็กน้อย
"มัน... มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่?"
"นานมากแล้ว ปีที่สองหลังจากคุณจากไป"
เธอมองหลินเฟิงอีกครั้ง แล้วหัวเราะเยาะ
"ฮะ... ออกไปเที่ยวเตร่สิบปี ทำไมกลับกลายเป็นแบบนี้ล่ะ? อย่าบอกนะว่าถูกเฉินอีหนัวทิ้ง แล้วไม่มีที่ไป เลยคิดจะกลับมา?"
"หลินเฟิง คุณไม่ใช่คนจริงๆ เลย!"
หลินเฟิงรีบก้าวเข้าไปข้างหน้า คว้าแขนของหลินอวิ๋นเหยาไว้
"เสี่ยวเหยา ฟังฉันอธิบาย พูดไปอาจไม่เชื่อ แต่สิบปีนี้ ฉันบำเพ็ญเพียรอยู่ตลอด..."
"ปล่อยฉัน! ฉันไม่อยากฟังแกพูดเพ้อเจ้อ!"
"ไม่ปล่อย! ฉันจะไม่ปล่อยเธอ เธอคือน้องสาวของฉัน..."
"หลินเฟิง อย่าบีบบังคับฉัน คุณอยากทำให้ฉันตายให้ได้ใช่ไหม?"
เสียงของหลินอวิ๋นเหยาบ้าคลั่ง ดูเหมือนจะพังทลายได้ทุกเมื่อ
"หลินเฟิง ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณ! ไม่มีวัน! ตั้งแต่พ่อแม่ตายจากไป ฉันก็ไม่มีญาติในโลกนี้แล้ว"
"อย่าคิดว่าช่วยฉันแล้วฉันจะให้อภัยคุณ!"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น
หลินเฟิงรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า ยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น
ปล่อยให้น้องสาวผลักเขาออกไปนอกประตู แล้ว "ปัง" เสียงดัง ปิดประตูอย่างแรง
.......