"คุณหลินสุดสวย คำเรียกพี่เซวียนนี่ทำให้ผมเคลิ้มเลยจริงๆ"
หนานกงซุนยิ้มกริ่มกล่าว
"ฮ่าๆ... พี่เซวียนยังคงตลกเหมือนเดิมเลย"
หลินเสี่ยวหงยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ
เห็นภาพนี้ หวังเยว่เซวียนรู้สึกเหมือนโดนเขาสวมเขา รีบดึงหลินเสี่ยวหงมาบังไว้ข้างหลัง แล้วพูดเสียงเข้ม
"หนานกงซุน นายให้เกียรติหน่อย!"
"ผมไม่ให้เกียรติตรงไหน? ประมุขหวัง?"
หนานกงซุนยังคงยิ้มไม่เปลี่ยน
"ตัวนายเองก็รู้ดี! อย่ามาทำเป็นไม่รู้... หลินเสี่ยวหงเป็นผู้หญิงของฉัน เก็บความคิดสกปรกของนายไปให้พ้น!"
หวังเยว่เซวียนหัวเราะเย็น
หนานกงซุนได้ยินดังนั้น มุมปากกระตุกเล็กน้อย แล้วเย้ยหยัน
"เป็นผู้หญิงของนาย? นายมีหลักฐานอะไร?"
"หรือว่าเธอมีชื่อนายเขียนไว้บนตัว? หรือว่า เธอมีรอยอะไรที่นายทำไว้?"
พูดจบ เหล่านักสู้ที่อยู่ข้างหลังก็อดขำออกมาไม่ได้
"นาย..."
หวังเยว่เซวียนสีหน้าไม่สู้ดี
แต่เห็นอีกฝ่ายมีพวกมากกว่า และหนานกงซุนก็แข็งแกร่งกว่าตัวเองมาก เขาจึงได้แต่กลั้นโทสะไว้ในใจ
"เสี่ยวหง เราไปกัน!"
หวังเยว่เซวียนคว้ามือหลินเสี่ยวหง อยากจะพาออกจากที่นี่
หลินเสี่ยวหงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็สะบัดมือหวังเยว่เซวียนออก เดินไปยืนข้างหนานกงซุน
"หลินเสี่ยวหง นายหมายความว่ายังไง?"
หวังเยว่เซวียนสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่แน่ใจ