กลุ่มคนเดินมาได้ไม่ไกล หลินเสี่ยวหงก็เอ่ยเสียงอ่อนหวานว่า
“พี่ซุน ขนาดชายหนุ่มชุดขาวเมื่อกี้พูดจาห้วนห้วนขนาดนั้น ทำไมพี่ถึงปล่อยเขาไปล่ะ?”
“เรื่องนี้เธอไม่เข้าใจหรอก”
หนานกงซุนยิ้มแล้วหยิกแก้มหลินเสี่ยวหงเบา ๆ พร้อมกับพูดว่า
“ชายหนุ่มชุดขาวเมื่อกี้ถึงจะดูธรรมดา แต่ถ้ากล้าคนเดียวบุกเข้ามาในป่าลึกแบบนี้ แสดงว่าต้องมีความสามารถพิเศษแน่นอน!”
“อีกอย่าง หวังเยว่เซวียนคนที่ชอบวางท่าแบบนั้น ยังแสดงความเคารพต่อเขาแบบนี้ เธอไม่คิดว่ามันแปลก ๆ หรือ?”
หลินเสี่ยวหงได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วถามว่า
“หรือว่าคนผู้นี้จะเป็นยอดฝีมือ?”
“ไม่ใช่! ฉันสัมผัสไม่ได้ถึงกลิ่นอายกำลังภายในจากเขาแม้แต่น้อย เขาน่าจะเป็นแค่คนธรรมดา! แต่ฉันสงสัยว่ามีคนแอบคุ้มครองเขาอยู่! ลูกหลานตระกูลใหญ่บางตระกูล มักจะมีผู้คุ้มกันทางด้วยกันทั้งนั้น!”
หนานกงซุนพูดพลาง สายตาก็วาบขึ้นอย่างมีเลศนัย