สหพันธ์ยุทธ์ ห้องประชุมใหญ่
บุคคลสำคัญหลายคนของสหพันธ์ยุทธ์กำลังรวมตัวกัน ปรึกษาหารือเรื่องบางอย่าง
"ให้ตายเถอะ! ให้ตายเถอะ! ให้ตายเถอะ!"
หวังเยว่เซวียนทุบโต๊ะสามครั้งอย่างแรง จนโต๊ะดังปังๆ
หยางติ่งเทียน หยวนเทียนกัง และคนอื่นๆ เห็นภาพนั้น ต่างเงียบกริบ ไม่กล้าส่งเสียงหายใจดัง
ประมุขโกรธขนาดนี้ ก็เพราะเมื่อเช้าถูกตีที่ตระกูลเจียง!
ด้วยนิสัยหยิ่งผยองของประมุข ถูกหลินเฟิงหยามต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้ ตอนนี้อารมณ์จะเสียจนแทบขาดสติก็เป็นเรื่องปกติ!
แค่ปล่อยให้เขาระบายอารมณ์สักพักก็คงดี!
หลังจากตะโกนไปได้สักพัก
หวังเยว่เซวียนก็เงียบลงทันที แล้วพูดเย็นชา:
"หลินเฟิงนี่ไม่รู้จักกติกามารยาทเลย ข้าเอาตัวเขาเป็นพี่น้อง แต่เขากลับจู่โจมข้าโดยไม่ทันตั้งตัว! ถ้าตอนนั้นข้าระวังตัวอีกหน่อย เขาจะเป็นคู่มือของข้าได้ยังไง?"
หยางติ่งเทียนและหยวนเทียนกังสบตากัน ส่ายหน้าอย่างจนใจ
ใครกันแน่ที่ไม่รู้จักอาย?
คำพูดแบบนี้ก็พูดออกมาได้!
ตอนนั้นคุณโดนหลินเฟิงจัดการจนหมดสภาพชัดๆ ใช่ไหม?
แต่แบบนี้ ใครๆ ก็กล้าคิดในใจเท่านั้น
"ประมุขพูดถูก! ข้าว่าหลินเฟิงคนนี้ก็แค่พอตัวไปวันๆ ถ้าสู้กันอย่างยุติธรรม เขาสู้ประมุขไม่ได้แน่นอน!"
หยางติ่งเทียนประจบประแจง
"ใช่ ใช่ ใช่! ประมุข พลังของท่านในเมืองจินหลิงช่างไร้เทียมทาน! คราวนี้เป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้น! หลินเฟิงก็ทำได้แค่ลอบโจมตีแบบนี้แหละ"
"ประมุข ท่านไร้เทียมทาน! พวกเรารู้ดี!"
หยวนเทียนกังและคนอื่นๆ ก็พากันประจบสอพลอ