“ปัง!”
หลินเฟิงโยนลูกน้องสองคนนั้นทิ้งไปไกลสิบกว่าเมตร ก่อนจะกระแทกลงพื้นอย่างแรง เลือดไหลออกจากปากและจมูก นิ่งไม่ไหวติง ไม่รู้ว่าตายหรือรอด!
จากนั้น
สายตาของหลินเฟิงก็หันไปทางพี่ไก่และพวกที่อยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่นั้นเย็นชาราวกับน้ำแข็งในนรก มองแค่ครั้งเดียวก็ทำให้คนใจสั่น
พี่ไก่หรี่ตาลงเล็กน้อย
เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายจากร่างของหลินเฟิง แต่ก็ไม่ได้กลัว!
คนที่เก่งแค่ไหนก็เท่านั้น
สองหมัดสู้สี่มือไม่ได้ ข้างกายเขายังมีลูกน้องอีกมากมาย และลูกน้องทุกคนก็พกมีดเหล็กกล้าอยู่ที่เอว!
เขามั่นใจมาก และก็แน่ใจมาก!
ขอเพียงเขาออกคำสั่ง ไอ้หนุ่มตรงหน้านี้ก็จะถูกฟันจนไม่เหลือสภาพมนุษย์ทันที
แต่ก่อนหน้านั้น เขาต้องรู้เสียก่อนว่าหลินเฟิงเป็นใครมาจากไหน
“ไอ้หนุ่ม แกเป็นใครกันแน่ กล้ามายุ่งเรื่องของสำนักซานโข่ว!”
“สำนักซานโข่ว?”
หลินเฟิงค้นหาในความทรงจำเกี่ยวกับองค์กรนี้ แต่กลับพบว่าเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
แต่ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะเมื่อสิบปีก่อนเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เลย
แต่ด้านหลังนั้น หลี่เสี่ยวเขอพอได้ยินคำสามคำนี้ สีหน้าก็ซีดขาวทันที พูดอย่างตื่นตระหนก:
“พวกคุณเป็นคนของสำนักซานโข่วหรือ?”
“หึหึ... หนูน้อย เธอก็มีความรู้อยู่บ้างนี่!”
พี่ไก่หัวเราะเย็นเยียบ
หลินอวิ๋นเหยากังวลอยู่ในใจ จึงหันไปถามหลี่เสี่ยวเขอ:
“สำนักซานโข่ว เก่งมากหรือ?”