“ปัง!”
กระจกห้องขับแตกกระจุยในพริบตา
คนขับตกใจรีบลูบตัวไปมา กลับพบว่าตัวเองไม่เป็นอะไรเลย จึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก:
“เฮ้อ ข้าตายแน่!”
เขาจะไปรู้ได้อย่างไร ว่าหลักชีวิตของเขาถูกหินก้อนนั้นของหลินเฟิงกระแทกแตกไปแล้ว ความตายเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น!
และเพราะหลักชีวิตแหลกสลาย ถึงตอนนั้นเลือดลมส่งไม่ทัน จะต้องตายอย่างทรมานสุดขีด!
ส่วนที่ทำแบบนี้
ก็เพราะหลินเฟิงยังไม่อยากฆ่าคนต่อหน้าต่อตาน้องสาวในตอนนี้นั่นเอง!
“ปัง!”
หลินเฟิงเตะพี่ไก่กระเด็นออกไปไกลสี่ห้าเมตรอีกครั้ง พลางพูดเสียงเย็นชา:
“พาคนของแก ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”
“ได้ ๆ ๆ!”
พี่ไก่ไม่คิดว่าหลินเฟิงจะปล่อยตนไปง่าย ๆ ดีใจจนรีบดิ้นลุกขึ้น เช็ดเลือดที่มุมปาก
คนกลุ่มหนึ่งแออัดกันบนรถขุดสองคัน รีบขับหนีไปอย่างรวดเร็ว
หลินเฟิงมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา
หลักชีวิตของคนกลุ่มนี้แตกสลายแล้ว อีกไม่นานก็จะตายทั้งหมด!
นอกจากนี้ เขายังทิ้งเครื่องหมายไว้บนตัวพี่ไก่อีกหนึ่งจุด
ไม่ว่าพี่ไก่จะหนีไปที่ไหน เขาก็ตามหาเจอ!
คนทั้งครอบครัวต้องจากไปพร้อมกันอย่างพร้อมหน้า!
เขาไม่เพียงต้องการชีวิตของพี่ไก่และพวก หากรวมถึงคนที่อยู่เบื้องหลัง และแม้แต่สำนักซานโข่วอะไรนั่น ทุกคนต้องตาย!!!
คิดถึงตรงนี้
หลินเฟิงผายลมหายใจเฮือกหนึ่ง สายตามองไปที่น้องสาว ฝืนยิ้มบาง ๆ แล้วถาม:
“เสี่ยวเหยา ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หลินอวิ๋นเหยามองพี่ชาย สีหน้าซับซ้อน ยังไม่ตอบในทันที
แต่หลี่เสี่ยวเขอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับเดินเข้ามาข้างหน้า จ้องมองหลินเฟิงด้วยแววตาชื่นชม