เย่ฟานจ้องซากหมาป่าหัวขาดบนพื้นอย่างตะลึง ใจไม่อาจสงบลงได้ง่ายๆ
หมาป่าซากศพที่ทำให้ตัวเองต้องทุกข์ทรมานขนาดนั้น กลับถูกชายคนนี้บีบตายด้วยมือเปล่าแบบง่ายดาย?
เหมือนบีบลูกเจี๊ยบตัวหนึ่งให้แตก!
"พี่..คุณเป็น..."
เย่ฟานอ้าปากอยากพูดอะไรสักอย่าง
แต่จังหวะนั้นเอง
หมาป่าซากศพอีกแปดตัวเห็นพวกตายอย่างทรมาน ก็พากันเงยหน้าหอนยาว แล้วพุ่งเข้าใส่หลินเฟิงพร้อมกัน
แปดตัวพุ่งมาอย่างดุดันราวกับม้าพันตัววิ่งกรูกัน ฟันอันแหลมคมเปล่งประกายวาววับกลางแสงแดด ดวงตาสีเลือดแปดคู่เต็มไปด้วยฆาตกรณ์ ให้ความรู้สึกกดดันอย่างยิ่ง!
"ระวัง!"
เย่ฟานและหวังอวี้ชิงเบิกตากว้าง อุทานออกมาด้วยความตกใจ
ทว่าหลินเฟิงสีหน้าไม่เปลี่ยน เพียงยื่นมือขวาออกไป กลางอากาศ แล้วกำเบาๆ ใส่หมาป่าซากศพทั้งแปดตัว
"ตาย!"
"ปัง! ปัง! ปัง!"
หมาป่าซากศพทั้งแปดตัวระเบิดเป็นละอองเลือดในพริบตา ไร้ซึ่งซากศพเหลือ
เมื่อเห็นภาพนี้
เย่ฟานทั้งตัวแข็งทื่อ!
"ตบ!"
เขาทนไม่ไหวตบหน้าตัวเองหนึ่งที อยากรู้ว่ากำลังฝันไปหรือเปล่า!
ผลปรากฏว่ามันเป็นเรื่องจริง!
นี่มันแข็งแกร่งเกินไปแล้วหรือเปล่า!?
เย่ฟานจ้องมองอย่างเหม่อลอย
ตอนนี้ เขานึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตัวเองยังคิดจะสั่งสอนชายคนนี้ ไปทั้งตัวก็เย็นวาบ!