"ลุงหยวน!! ในที่สุดท่านก็มา! ถ้าท่านไม่มา หลานคงถูกพวกมันรังแกจนตายไปแล้ว!"
ฉินเฟิงพูดอย่างตื่นเต้นจนพูดไม่รู้เรื่อง
หยวนเทียนกังเห็นว่าฉินเฟิงถูกทำร้ายจนยับเยินขนาดนี้ สีหน้าของเขาก็มืดลงทันที
ในฐานะบุคคลแกนกลางของสหพันธ์นักสู้เมืองจินหลิง เขาไม่จำเป็นต้องลงมือจัดการเรื่องแบบนี้ด้วยตัวเองหรอก!
แต่เมื่อเช้านี้
ฉินเฟิงโทรหาเขา ขอให้เขาช่วยเรื่องเล็กน้อย!
ฉินเฟิงไม่เพียงแต่เป็นคุณชายรองของตระกูลฉิน แต่มารดาของเขายังเป็นลูกพี่ลูกน้องฝ่ายหญิงของตัวเองอีกด้วย!
ดังนั้นว่ากันตามความสัมพันธ์
ฉินเฟิงก็คือหลานชายลูกพี่ลูกน้องของเขานั่นเอง!
เมื่อต้องเผชิญกับคำขอความช่วยเหลือจากหลานชาย เขาจึงตกลงปากคำทันที
แต่ไม่คิดว่า
พึ่งจะมาถึงที่เกิดเหตุ ก็เห็นหลานชายถูกทำร้ายจนยับเยินขนาดนี้ และยังต้องคุกเข่าอยู่บนพื้น!
"เสี่ยวเฟิง ลุกขึ้นยืนพูดก่อน!"
หยวนเทียนกังพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
อุปนิสัยของเขาสุดท้ายแล้วแล้วก็สุขุมกว่า ไม่ได้โมโหโฉ่งฉ่างจนไร้สมอง
ที่สำคัญที่สุดก็คือ
คนที่ตีเสี่ยวเฟิง ตอนนี้กำลังหันหลังให้เขาอยู่!
เขามองแผ่นหลังของอีกฝ่าย รู้สึกว่าคุ้นๆ เสียเหลือเกิน เลยตัดสินใจจะถามให้ชัดเจนก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ฉินเฟิงได้ยินคำพูดของลุง ก็รีบลุกขึ้นทันที
แต่เมื่อเขาเห็นสายตาของหลินเฟิง หัวใจของเขาก็สั่นสะท้านอีกครั้ง พูดด้วยน้ำเสียงร่ำไห้ว่า
"ลุงหยวน ผมไม่กล้า!"