จู่ๆ เฉินอีหนัวก็พูดด้วยความตื่นเต้น:
"หลิน...หลินเฟิง เขาเป็นอะไรไป?"
"ตายแล้ว!!"
"คุณฆ่าเขาหรือเปล่า? ที่คุณเอามือวางบนหัวเขาเมื่อกี้ ทำอะไร?"
"แค่ขู่ให้ตกใจเล่น นึกว่าเขาจะกลัวง่ายขนาดนั้น กลัวตายเลย"
หลินเฟิงไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม
วิชาชิงความทรงจำพูดให้ถูกก็เป็นวิชามืด ถ้าพูดไปก็กลัวอีเหนียวจะคิดมาก
"ได้...ได้สิ"
เฉินอีหนัวก็ฉลาด ไม่ถามเพิ่ม
ในเวลานี้
เป็นยามดึกแล้ว
ลมกลางคืนพัดโชยมา พาความหนาวเย็นมาเป็นระลอก
เฉินอีหนัวดูเหมือนจะหนาว จึงรวบเสื้อผ้าให้แน่น แล้วถามว่า:
"หลินเฟิง รถเสียตอนนี้ เราจะกลับยังไง?"
หลินเฟิงเก็บดาบประจำกาย ปลายนิ้วดีดเพลิงวิญญาณออกมา เผาศพของเฒ่าหัวใจเหี่ยวกลายเป็นเถ้าถ่าน
แล้วจึงพูดว่า:
"ผมจะพาคุณกับพี่เขยบินกลับเอง"
"อะไร...อะไรนะ?"
เฉินอีหนัวตะลึงไปชั่วขณะ
"ก็คือบินกลับไง...ไม่ต้องกลัว! กอดฉันไว้แน่นๆ"
หลินเฟิงยิ้มเล็กน้อย แล้วโบกมือครั้งใหญ่
ทั้งสามคนกลายเป็นแสงสีหนึ่งทันที หายไปในความมืดมิดของราตรี
...
ไม่นานหลังจากทั้งสามจากไป
มีร่างสองร่างพุ่งทะยานมาจากที่ไกล
คนหนึ่งคือเฟิงไห่ ผู้อาวุโสของหอการค้าไป่หยุน สาขาเมืองจินหลิง
อีกคนคือกรรมการคนหนึ่งของหอการค้าไป่หยุน
ทั้งสองถูกดึงดูดด้วยเสียงต่อสู้เมื่อครู่ ลังเลอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็อยากจะวิ่งมาดู
"ผู้อาวุโสเฟิง นี่..."
กรรมการสำรวจรอบๆ สีหน้าตกใจเล็กน้อย!
พื้นที่รอบๆ หลายร้อยเมตรถูกทำลายราบเรียบ พื้นดินแตกเป็นรอยแยกนับไม่ถ้วนเส้นผ่านศูนย์กลางสิบกว่าเซนติเมตร!
นี่มันน่าตกใจเกินไปแล้ว!
การต่อสู้ระดับใดกันแน่ ถึงได้สร้างความเสียหายขนาดนี้?