ภายในร้านอาหารริมทาง
หลังจากจางเปียววางสาย สีหน้าเขาก็ดูสงบลงมาก
เขามองหลินเฟิงอย่างเย็นชา พูดอย่างแข็งกร้าว:
“ไอ้หนู สมใจแกแล้ว ฉันเรียกพี่ใหญ่มาถึงแล้ว เดี๋ยวแกก็รู้…”
“ปั่ก!”
หลินเฟิงตบจางเปียวกระเด็นออกไป
จางเปียวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เช็ดเลือดที่มุมปาก ดวงตาจ้องเขม็งไปที่หลินเฟิง ในใจคิดว่าเดี๋ยวพอพี่ใหญ่มา จะต้องเอาคืนให้สาสม
หลินเฟิงไม่สนใจความโกรธของจางเปียว
สำหรับไอ้กากๆ ที่ไม่ใช่แม้แต่นักสู้แบบนี้ เขาไม่มีทางสนใจแม้แต่น้อย
ที่ปล่อยให้จางเปียวไปเรียกถานจื่อหมิงมา ก็แค่อยากหาคนรับใช้ให้หลินอวิ๋นเหยาเท่านั้นเอง
เพราะน้องสาวเขาสวยมาก เป็นดาวเด่นของโรงเรียนขั้นสุด
ทั้งฉินเฟิงเมื่อก่อน และจางเปียวในครั้งนี้ ต่างก็ลวนลามน้องสาวเขาติดๆ กัน ทำให้เขารู้ว่าชีวิตในโรงเรียนของน้องสาว ไม่ได้สงบสุขอย่างที่เขาคิดไว้
ในฐานะพี่ชาย ตัวเองก็ไม่อาจอยู่ข้างๆ น้องสาวได้ตลอดเวลา การหาคนรับใช้สักคนจึงเป็นเรื่องจำเป็นมาก
“พี่…รีบดูเสี่ยวเขอหน่อยสิ”
ตอนนั้นเอง หลินอวิ๋นเหยาพูดเสียงเบา
“เดี๋ยวฉันช่วยเธอให้สร่างเมาเอง”
หลินเฟิงใช้มือข้างหนึ่งรับตัวหลี่เสี่ยวเขอ ส่วนอีกมือวางลงระหว่างท้องกับหน้าอกของเธอ แล้วกดเบาๆ
“แหวะ!”
หลี่เสี่ยวเขออาเจียนเหล้าที่อยู่ในท้องออกมาหมด
เธอลืมตาขึ้นอย่างมึนงง จิตสัมผัสดูเหมือนจะชัดขึ้นเล็กน้อย พบว่าตัวเองพิงอยู่กับหลินเฟิง จึงพูดด้วยความเขินอาย:
“คุณ..คุณลุง คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”
“เสี่ยวเหยาบอกว่าเธอมีเรื่อง ฉันเลยรีบมา ต่อไปอย่าดื่มมากแบบนี้อีกเลย!”