"ไม่ต้องตื่นตระหนก! ข้าเรียกตัวลูกชายของเจ้ามา ก็แค่มีเรื่องให้ช่วยเท่านั้นเอง"
หลินเฟิงพูดเรียบๆ
ถานเทียนหงได้ยินดังนั้นก็ตวาดใส่ลูกชายที่อยู่ไม่ไกลทันที:
"ยังไม่รีบมานั่งคุกเข่าขอขมาคุณชายหลินอีก!"
ถานจื่อหมิงในที่สุดก็นึกออกว่าหลินเฟิงเป็นใคร
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว รีบพยุงตัวลุกขึ้นมาอย่างทุกข์ทรมาน มาถึงหน้าหลินเฟิงแล้วคุกเข่าลงโดยไม่ลังเล พูดด้วยความนอบน้อม:
"คุณชายหลิน ข้าน้อยตาถั่ว มองไม่เห็นภูเขาไท่ ขอได้โปรดยกโทษให้ด้วย"
"เจ้ากับพ่อของเจ้าเหมือนกัน ยอมถอยได้ ก้าวหน้าได้ เป็นคนฉลาด! ดีกว่าฉินเฟิงแห่งตระกูลฉินเมื่อก่อนมากนัก"
หลินเฟิงมองถานจื่อหมิงด้วยความสนใจ
"ขอบคุณคุณชายหลินที่เอ่ยปากชม!"
ถานจื่อหมิงดูนอบน้อมภายนอก แต่ในใจกลับปั่นป่วนไปหมด
เมื่อก่อนเขาแค่รู้ว่าฉินเฟิงไปโกรธใครบางคนเข้า แล้วก็ถูกกำจัดไป แต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร ไม่คิดเลยว่าที่แท้คือฝีมือของหลินเฟิง!
หลินเฟิงคนนี้นี่เก่งกาจขนาดนั้นเลยหรือ?
ถึงขนาดใช้พลังเพียงลำพัง พลิกฟ้าคว่ำดินในเมืองจินหลิง กดดันให้กลุ่มอิทธิพลใหญ่ๆ มากมายเงยหน้าไม่ขึ้น!
"เห็นสองคนที่อยู่ข้างหลังข้าไหม?"
หลินเฟิงพูดอีกครั้ง
ถานจื่อหมิงเหลือบมองหลินอวิ๋นเหยากับหลี่เสี่ยวเขอแล้วก็รีบก้มหน้าลง พูดเสียงเบา:
"เห็นแล้ว"
"รู้สึกว่าอย่างไร?"
หลินเฟิงถาม
ถานจื่อหมิงได้ยินดังนั้นร่างกายสั่นเทิ้ม หน้าผากเริ่มมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาอีกครั้ง
เขาไม่เข้าใจว่าคำพูดของหลินเฟิงหมายความว่าอย่างไร ยังไม่คิดจะปล่อยเขาไปอีกหรือ?
"คุณชายหลินถามอะไรก็รีบตอบไปสิ! อยากให้พ่อตายเพราะแกหรือไง?"
ถานเทียนหงตะโกนเสียงดังลั่น