“เป็นเขา... เขามาแล้ว!”
หวังเยว่เซวียนขนลุกชันไปทั้งตัวในพริบตา
เย่ฟานกัดฟันแน่น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
ในเมื่อชายชุดดำมาถึงเร็วขนาดนี้ ก็ย่อมหมายความว่าบิดาและผู้อาวุโสอวิ๋นอาจสิ้นชีพในการต่อสู้ไปแล้วอย่างแน่นอน!
เรื่องนี้ทำให้เขายากจะยอมรับได้ หัวใจราวกับกำลังหลั่งเลือด ความเจ็บปวดทำให้แทบหายใจไม่ออก
ภายใต้การประคองของเสี่ยวชิง สีหน้าของหัวเหวินเฟยก็ซีดขาวอยู่บ้างเช่นกัน
หรือว่าครั้งนี้พวกเขาจะต้องตายจริง ๆ?
ดวงตาเย็นเยียบของชายชุดดำกวาดมองคนทั้งหลายที่อยู่ในเหตุการณ์ ก่อนจะหยุดลงที่ร่างของหลินเฟิงในท้ายที่สุด
เมื่อพบว่าบนร่างของหลินเฟิงไม่มีไอแห่งวิถียุทธ์แม้แต่น้อย เขาก็เบนสายตาออกทันที พลางหัวเราะเยาะและกล่าวว่า
“หนีงั้นหรือ? อยู่ต่อหน้าข้า พวกเจ้าจะหนีรอดไปได้หรือ? พวกมดปลวก คืนนี้ไม่มีใครช่วยพวกเจ้าได้ทั้งนั้น!”
“บิดาของข้ากับผู้อาวุโสอวิ๋นเล่า?”
เย่ฟานถามด้วยดวงตาแดงก่ำ
“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?”
ชายชุดดำแค่นหัวเราะ
“เจ้าเป็นคนฆ่าบิดาของข้ากับผู้อาวุโสอวิ๋นงั้นหรือ?”
เย่ฟานกำหมัดแน่น ดวงตาคู่หนึ่งแดงก่ำราวกับโลหิต ลมหายใจก็เริ่มกระชั้นถี่ขึ้น
“อย่าเพิ่งร้อนใจ อีกไม่นานเจ้าก็จะตามพวกเขาไป!”
ชายชุดดำเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ฟึ่บ~”
ร่างของเขาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
ราวกับย่างก้าวของภูตผี ทิ้งเงาร่างติดตาไว้หลายสายกลางอากาศ
เพียงชั่วพริบตา เขาก็มาถึงเบื้องหน้าทุกคน ก่อนฟันกระบี่ลงอย่างรุนแรง
หวังเยว่เซวียนตกใจจนหน้าซีด หลับตาปี๋แทบจะกรีดร้องออกมา
และในตอนนั้นเอง
“เคร้ง!!”
หลินเฟิงพลันยื่นสองนิ้วออกมา คีบกระบี่ของชายชุดดำเอาไว้ จากนั้นออกแรงดีดเบา ๆ
“หึ่ง!!”
ชายชุดดำกระเด็นออกไป ถอยหลังติดกันกว่าสิบก้าวจึงจะตั้งหลักได้!
เมื่อเห็นภาพนี้
รูม่านตาของเย่ฟานหดตัว หัวใจปั่นป่วนราวคลื่นมหึมา!