เย่ฟานมองดูสนามรบเบื้องหน้า กำหมัดแน่น
แม้เขาอยากอยู่ร่วมสู้กับพ่อและท่านหยุน แต่ก็รู้ดีว่า ถึงเวลาแล้วที่ต้องใช้สติ ไม่ใช่หัวร้อน!
เย่ฟานรีบหันหลังกลับเข้าไปในบ้าน ไปยังห้องที่หัวเหวินเฟยอยู่
“อาจารย์หัว...”
“ไม่ต้องพูดมาก ข้ารู้แล้ว!”
หัวเหวินเฟยสีหน้าเคร่งเครียด
“ดี!”
เย่ฟานกลั้นความเจ็บปวดจากบาดแผล แบกหัวเหวินเฟยขึ้นหลัง
เสี่ยวชิงกับหวังเยว่เซวียนช่วยพยุงอยู่ด้านหลัง สี่คนรีบวิ่งออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว!
“คิดจะหนี?”
ชายชุดดำย่อมไม่ยอมมองสี่คนหนีไปง่ายๆ
“ถอยไป!”
เขาผลักอวิ๋นจงเทียนที่อยู่ตรงหน้าออกไป แล้วตรงดิ่งฟันดาบใส่หัวเหวินเฟย
หัวเหวินเฟยคือเป้าหมาย!
ไม่มีทางปล่อยไปเด็ดขาด!
“แคร่~”
แสงดาบอันเจิดจ้าฉีกความมืด ส่องให้เห็นใบหน้าที่หวาดกลัวของเย่ฟาน หวังเยว่เซวียนและคนอื่นๆ
ดาบนี้ ทรงพลังเกินไปเกินไป
พวกเขาสุดกำลังจะต้านทาน!
ในยามวิกฤต
เย่เทียนหลงพุ่งขึ้นมาจากด้านข้าง สุดกำลังใช้คมกระบี่ปัดดาบนั้นไว้
แต่ตัวเขากลับถูกแรงปะทะกระเด็นออกไป กระแทกพื้นอย่างแรง
“หึ่ง~”
เย่เทียนหลงลุกขึ้นยืนด้วยท่าปลาคาร์พพลิกตัว
เขาหันหลังให้สี่คน หายใจหอบหนัก เลือดค่อยๆ หยดลงจากซอกนิ้ว เสียงต่ำพูดว่า:
“เสี่ยวฟาน สกุลเย่ของเราไม่มีคนขี้ขลาด! อาจารย์หัวอยู่ เจ้าก็อยู่ อาจารย์หัวตาย เจ้าก็ตาย!”