ฉินเฟิงพูดต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ฉันให้โอกาสแกอธิบายอีกครั้ง ใครสั่งแกมา?"
"ผม...ผม..."
เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มหน้าผากของจางชิว
เหงื่อปนกับเลือดเต็มหน้า ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ที่ว่าพ่อรู้จักลูกดีที่สุดก็จริง!
เห็นลูกชายตื่นตระหนกแบบนี้ จางหมิงก็รู้สึกชักดิ้นชักตุก!
"ปัง!"
เขาตบหน้าจางชิวอย่างแรง พลางตวาดเสียงเขียว:
"ไอ้ลูกทรพี! ยังจะปิดบังอีกหรือ! รีบบอกท่านหลินไป ใครสั่งแกมา?"
จางชิวเค้นใจสุดชีวิต ตะโกนออกมาทันที:
"คือ...คือท่านฉิน! ท่านฉินสั่งให้ผมทำ!"
"ท่านฉินบอกว่านักศึกษาหญิงคนนี้ไม่ให้เกียรติเขา ให้วันนี้ผมมาสอนบทเรียนหล่อน!"
"ฮือๆๆ ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น! ถ้าผมรู้ว่าหลินอวิ๋นเหยาเป็นน้องสาวของท่านหลิน ผมก็ไม่กล้ามาแม้จะโดนฆ่า!"
"ผมก็แค่ลูกกระจอกคนหนึ่ง ท่านหลิน ขอรับท่านถือว่าผมเป็นแค่สิ่งไร้ค่าก็ปล่อยผมไปเถอะ!"
พูดจบจางชิวก็เหมือนคนหมดเรี่ยวแรง ทรุดลงกับพื้นร้องไห้ฟูมฟาย
ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยขัดสนอะไร
เขาเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ที่ไหนกัน?
เห็นแม้แต่พ่อที่เขาพึ่งพามากที่สุดยังต้องคุกเข่าต่อหน้าท่านหลิน
เขารู้สึกแขนขาอ่อนแรง ตัวอ่อนไปหมด
"ท่านฉิน? ท่านฉินคนไหน?"
จางหมิงสีหน้าซีดเผือด
"คุณชายฉินเฟิงแห่งตระกูลฉิน!"
จางชิวพูดเสียงสั่น
คำพูดนี้ทำให้
จางหมิงหน้าซีดเหมือนคนตาย