หลินเฟิงตามการชี้นำของระลอกปราณวิญญาณ
ในที่สุดก็มาถึงภูเขาลูกเล็ก ๆ ห่างจากคฤหาสน์ตระกูลหลินประมาณสองกิโลเมตร
ภายในป่าเขียวชอุ่มไปด้วยแมลงและสัตว์นานาชนิด ดูสงบร่มเย็นเป็นอย่างยิ่ง!
“ไม่แปลกใจเลยที่เป็นดินแดนที่มีปราณวิญญาณเข้มข้น ต่างจากที่อื่นจริง ๆ!”
“ไม่รู้ว่าที่นี่จะให้กำเนิดหญ้าเซียนชนิดใด ถึงทำให้ข้ารู้สึกคุ้นเคยได้ขนาดนี้!”
แววตาของหลินเฟิงเปล่งประกายวาบหนึ่ง เขารีบวิ่งไปตามทางเล็ก ๆ ที่เชิงเขามุ่งหน้าขึ้นไปบนเขา
ไม่นานนัก
เขาก็มาถึงริมลำธารแห่งหนึ่ง
ริมลำธารเต็มไปด้วยวัชพืช แต่กลับมีดอกไม้ดอกหนึ่งที่โดดเด่นสะดุดตา!
ดอกไม้นี้มีสีน้ำเงินเข้ม แม้จะยังไม่บานเต็มที่ แต่ก็งดงามยั่วยวนแปลกตา ท่ามกลางป่าเขาอย่างนี้ ช่างดึงดูดสายตาผู้คนยิ่งนัก
ที่สำคัญที่สุด
รอบ ๆ ดอกไม้นี้มีปราณวิญญาณจาง ๆ ล่องลอยอยู่!
หากมีนักบำเพ็ญอยู่ที่นี่ ก็จะพบว่ามีปราณวิญญาณจาง ๆ ในอากาศถูกดอกไม้ดูดเข้าไปในเกสร เหมือนกับกำลังบำเพ็ญเพียรอยู่!
“นี่มันดอกไม้ส่งวิญญาณนี่นา!”
แววตาของหลินเฟิงเปล่งประกายวาบหนึ่ง
ดอกไม้ส่งวิญญาณ เป็นยาวิเศษที่หายากยิ่งนัก!
ดอกไม้นี้เปรียบเสมือนกับค่ายกลรวมวิญญาณขนาดเล็ก สามารถดูดซับปราณวิญญาณของฟ้าดินโดยรอบ และกลั่นกรองปราณวิญญาณนั้นให้บริสุทธิ์...
เมื่อดอกไม้เบ่งบาน ปราณวิญญาณบริสุทธิ์ที่ถูกกลั่นกรองไว้จะถูกปลดปล่อยออกมาภายในครั้งเดียว หากมีนักบำเพ็ญอยู่ใกล้ ๆ ในตอนนั้น จะได้รับประโยชน์มหาศาล!
เมื่อหลายปีก่อน
พลังบำเพ็ญของหลินเฟิงติดอยู่ที่ขั้นกลั่นปราณชั้นเก้า