"หลินเฟิง กลางดึกไม่กลับบ้าน ไปไหนมาฮะ? รู้ไหมว่าฉันมาหลายรอบแล้ว แต่แกไม่อยู่บ้านเลย!"
หยางติ่งเทียนพอเห็นหลินเฟิงก็พูดด้วยสีหน้าไม่ดี
ก่อนหน้านี้ท่านประธานสั่งให้พาหลินเฟิงไปพบ
ผลคือเขาหาบ้านหลินเฟิงเจอ แต่มาหลายรอบก็ไม่เจอตัว!
ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก!
หลินเฟิงขมวดคิ้ว
คนนี้เป็นบ้าหรือเปล่า?
"ปัง!"
เขาถีบหยางติ่งเทียนกระเด็นออกไปหนึ่งที แล้วพูดเสียงเย็น:
"ถ้ามีโรคก็กลับไปรักษา! อย่ามาให้ฉันขยะแขยงที่นี่ตอนกลางคืน"
"หลินเฟิง แกบ้าไปแล้วเหรอ? ฉันพูดกับแก แกถีบฉันทำไม?"
หยางติ่งเทียนลุกขึ้นจากพื้น พูดอย่างโกรธจัด
"ฉันอยากถีบก็ถีบ ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ?"
หลินเฟิงพูดเรียบๆ
"แก..."
หยางติ่งเทียนโกรธจนแทบจะสำลักเลือด
แต่พอคิดว่าหลินเฟิงเก่งกว่าเขา
เขาพยายามใจเย็น แล้วพูดเสียงต่ำ:
"หลินเฟิง ฉันมาบอกแกว่า ท่านประธานของเราอยากพบแก!"
"ฮ่า~"
หลินเฟิงขำจริงๆ
"เขาอยากพบฉันก็ต้องไปพบ? เขาเป็นใคร? ฉันรู้จักเหรอ?"
"อย่าหยิ่งเกินไป ประธานเราเป็นจอมพลังขั้นเทพนะ! กล้าไม่ไปเหรอ?"
หยางติ่งเทียนข่มขู่เสียงเย็น
"ปัง!"
หลินเฟิงถีบอีกทีจนหยางติ่งเทียนกระเด็นไปสิบกว่าเมตร