"หนานกงเวินเทียน นายหยิ่งเกินไปแล้ว! ต่อให้นายเก่งแค่ไหน วงการยุทธภพเมืองจินหลิงของเราก็ไม่ใช่ของ ที่นายจะมาดูถูกได้!"
หลงห่าวลุกขึ้น เช็ดเลือดที่มุมปาก พูดอย่างไม่ยอมแพ้
"โอ้? ยังดื้ออีกเหรอ? ฉันชอบคนดื้อแบบนี้แหละ"
หนานกงเวินเทียนมุมปากยกยิ้มอย่างดูถูก
จู่ๆ เขาก็ลุกขึ้น กระโดดเบาๆ หนึ่งครั้งพุ่งไปถึงหน้าหลงห่าว คว้าคอหลงห่าว ยกเขาขึ้นมา
"นาย..."
เห็นได้ชัดว่าหนานกงเวินเทียนใช้แรงมหาศาล ใบหน้าหลงห่าวเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ายตับหมูทันที อยากพูดอะไรแต่พูดไม่ออก
"คนเราต้องรู้จักที่ต่ำที่สูง ขั้นดินเหนือขีดสุดในเมืองจินหลิงเก่งมาก แต่ในเมืองจิงหังของเราแค่ระดับกลางเท่านั้น! ต่อหน้าฉัน ยิ่งไม่คู่ควรแม้แต่จะต้านหนึ่งกระบวนท่า!"
"นักสู้ขั้นดินเหนือขีดสุดที่ฉันฆ่ามา มากกว่าที่นายเคยเห็นซะอีก!"
"ปัง!"
หนานกงเวินเทียนโยนหลงห่าวลงพื้นอย่างแรง พูดเสียงเรียบ:
"ให้โอกาสแกมีชีวิต! ตอนนี้ คุกเข่าขอโทษ ไม่งั้นก็ตาย!"
หลงห่าวกำหมัดแน่น ปลายเล็บจิกเข้าเนื้อจนไม่รู้สึกเจ็บ
รังแกกันเกินไปแล้ว!