“ลูกสาวตัวดี แม่จำได้ว่าเธอไปโรงเรียนไม่ใช่หรือไง? กลับมาทำไม?”
หลี่รู่ไห่ไม่แม้แต่จะมองหลินเฟิง แล้วหันไปยิ้มถามหลี่เสี่ยวเขอ
หลี่เสี่ยวเขอมองหลี่รู่ไห่ แล้วก็เหลือบไปเห็นหนานกงเวินเทียนที่กำลังจ้องเขม็งด้วยสายตาโลภ มองอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่งก็ลังเล ไม่กล้าส่งเสียง
“ไม่ต้องกลัว ยังมีข้าอยู่!”
หลินเฟิงตบไหล่เบา ๆ ให้กำลังใจนางด้วยสายตา
เรื่องแบบนี้ยังไงเสี่ยวเขอก็ต้องกล้าพูดออกมาเอง ตนช่วยได้เพียงชั่วครู่ แต่ช่วยไม่ได้ตลอดไป
หลี่เสี่ยวเขอได้ยินก็พยักหน้า สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า
“หลี่รู่ไห่ ตั้งแต่ฉันเกิดมา นายไม่เคยเลี้ยงดูฉันสักนิด! มาวันนี้นายคิดจะให้ฉันยอมรับนาย มันเป็นไปไม่ได้! ส่วนเรื่องที่นายจะจัดแจงแต่งงานให้ฉัน ฉันยิ่งไม่ยอมเด็ดขาด!”
“วันนี้ฉันมาที่นี่ก็เพื่อจะตัดขาดจากนาย!”
“เสี่ยวเขอ แม่เธอไม่เคยบอกเธอให้รู้เรื่องหรือไง?”
หลี่รู่ไห่สีหน้าเคร่งขรึมลง ไม่คิดว่าลูกสาวแท้ ๆ จะกล้าทำแบบนี้กับตน
“แม่ก็คือแม่ ความเห็นของแม่เป็นตัวแทนของฉันไม่ได้! ยังไงฉันก็ไม่ยอมรับนาย! นายเลิกคิดได้เลย!”
พูดจบประโยคพวกนี้ หลี่เสี่ยวเขอสีหน้ากลับมาสงบนิ่ง ใจโล่งสบายเป็นอย่างยิ่ง
บางครั้งก็ขาดแค่ก้าวสุดท้ายเท่านั้น พอเธอก้าวข้ามไปอย่างกล้าหาญ ก็จะพบว่าข้างหน้าโล่งกว้าง ไม่ได้ยากอย่างที่คิดไว้แต่แรก!