หลินอวิ๋นเหยามองหลี่เสี่ยวเขอพลางพบว่านางเริ่มซบหน้าลงบนโต๊ะด้วยความง่วงแล้ว จึงกระซิบว่า
“ก็เพราะพ่อเลวทรามของเสี่ยวเขอน่ะสิ!”
“หลี่รู่ไห่คนนี้ไม่ใช่คนดีเอาเสียเลย! หลายปีมานี้เขาทอดทิ้งเสี่ยวเขอไม่เคยเหลียวแล! ส่วนครั้งนี้ที่วางแผนการมานานเพื่อจะรับเสี่ยวเขอกลับไป ที่แท้ก็มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง”
“ยังไงหรือ?”
หลินเฟิงถาม
“ฉันเองก็ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่! แค่ได้ยินเสี่ยวเขอบอกว่าหลี่รู่ไห่จัดการเรื่องแต่งงานให้หล่อน คู่หมั้นคนนั้นอายุสี่สิบกว่าแล้วด้วย!”
“ให้ตายสิ... เสี่ยวเขออายุน้อยกว่าฉันตั้งหนึ่งปี เพิ่งแค่อายุสิบแปด! เพิ่งจะขึ้นปีหนึ่ง หลี่รู่ไห่กลับจะยกหล่อนให้แก่ผู้เฒ่าคนหนึ่ง! น่าขยะแขยงจริงๆ!”
“เสี่ยวเขอในใจก็ไม่อยากเต็มร้อยอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าแม่ของหล่อนจะมาช่วยกันเกลี้ยกล่อมด้วย หล่อนเลยรู้สึกอัดอั้น เลยเรียกฉันออกมาดื่มด้วย”
หลินอวิ๋นเหยาพูดไปพลางลูบแก้มตัวเอง พลางพูดอย่างมึนๆ ว่า
“ฉันเพิ่งเคยดื่มเบียร์เป็นครั้งแรก รสชาติแย่จะตาย ถ้าไม่ใช่เพราะต้องเป็นเพื่อนเสี่ยวเขอ ฉันคงดื่มไม่ลงจริงๆ”
หลินเฟิงไม่รู้จะพูดอะไรดีอยู่ครู่หนึ่ง
เขาเคยติดต่อกับหลี่รู่ไห่สองครั้ง ฝ่ายนั้นไม่ใช่คนดีอะไรจริงๆ
แต่หลี่รู่ไห่ก็ยังเป็นพ่อแท้ๆ ของเสี่ยวเขอ
ในแง่หนึ่ง นี่ก็เป็นเรื่องภายในครอบครัวของคนอื่น...
“พี่... พี่ต้องช่วยเสี่ยวเขอนะ!”
หลินอวิ๋นเหยาพูดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
หลินเฟิงกำลังจะพูด แต่จังหวะนั้นเองหลี่เสี่ยวเขอก็ร้องอือออกมา แล้วก็อาเจียนออกมาอย่างหนัก
“เสี่ยวเขอ! เป็นอะไรรึเปล่า...”
หลินอวิ๋นเหยารีบเข้าไปตบหลังเบาๆ ให้หล่อน พลางสีหน้าเต็มไปด้วยความเวทนา