ทุกคนในเครื่องต่างมีสีหน้าแปลกใจ
ไม่มีใครเชื่อคำพูดของหัวเหวินเฟย!
พวกเขาล้วนเห็นพ้องต้องกันว่าชายผู้นี้รู้วิธีขับเครื่องบินมาก่อนแล้ว เพียงแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้เพื่ออวดเก่งเท่านั้น
แม้แต่เฉินเฉียนซวี่ก็ยังรู้สึกว่าเกินจริงไปหน่อย
แค่ไม่กี่สิบวินาที เรียนรู้ด้วยตัวเองจนขับเครื่องบินโดยสารขนาดกลางแบบนี้ได้ เป็นไปได้เหรอ?
หัวเหวินเฟยรู้ดีว่าไม่มีใครเชื่อ แต่ก็ไม่คิดจะอธิบายอะไร
เขายังคงจัดการกับเครื่องมืออันวิจิตรตรงหน้าที่นั่งนักบินต่อไป
สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือปลดระบบบินอัตโนมัติ แล้วควบคุมเครื่องให้บินกลับเส้นทางเดิม
แต่โปรแกรมของระบบบินอัตโนมัตินี้ดูเหมือนจะถูกคนเมื่อครู่แก้ไขไว้ เขาจำเป็นต้องถอดรหัสมันให้เร็วที่สุด
เมื่อเวลาผ่านไปทีละวินาที
เหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนหน้าผากของหัวเหวินเฟยมากขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าซีดเผือดลงเรื่อยๆ
“อาจารย์หัว ร่างกายของคุณ…”
เสี่ยวชิงสีหน้าเป็นกังวล
หัวเหวินเฟยไม่ได้ตอบอะไร หยิบคอมพิวเตอร์ของตัวเองออกจากกระเป๋าเป้ เชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์หลักของเครื่อง นิ้วทั้งสิบตวัดพิมพ์อย่างรวดเร็ว
จู่ๆ
“แผล่บ~”
หัวเหวินเฟยพ่นเลือดออกมาคำใหญ่