"น้องสาว ขอโทษนะ ถ้าไม่ใช่ฉันที่พาพวกเธอกลับไปหยุนชวน ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น"
เฉินเฉียนซวี่สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
"นี่คือชะตากรรม ฉันไม่โทษใครทั้งนั้น"
เฉินอีหนัวกุมมือลูกสาวไว้แน่น สีหน้าหม่นหมองและสิ้นหวัง
นางไม่กลัวความตาย เพียงแต่ยังอาลัยอาวรณ์หลินเฟิงเกินกว่าจะจากไป!
นางกับหลินเฟิงฝ่าฟันอุปสรรคนับหมื่นพันมาเพียบ พึ่งจะได้อยู่ด้วยกันอย่างยากลำบาก...
ในขณะนั้นเอง
เสี่ยวเหลียนเหลียนพลันเอ่ยขึ้นอย่างเหม่อลอย
"คุณแม่... ข้างนอกมีคนมีปีกอยู่"
เฉินอีหนัวได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองตาม
ผ่านกระจกหนา มองเห็นร่างคนคนหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศได้ราง ๆ แต่เพราะท้องฟ้ามืดมิดเกินไป จึงดูไม่ออกเลยว่าเป็นใคร
"เหยียบอากาศเดินได้ ปรมาจารย์การต่อสู้!"
เฉินเฉียนซวี่รูม่านตาหดเล็กน้อย
ในเวลาเดียวกัน
คนอื่น ๆ ภายในห้องโดยสารก็สังเกตเห็นภาพนี้เช่นกัน ใบหน้าที่สิ้นหวังเพิ่มความหวาดตกใจอีกชั้น
"ให้ตายเถอะ นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมมีคนบินอยู่ข้างนอกได้!"
"ไม่ใช่เทพเซียนใช่ไหม?"
"อือๆ... ต้องเป็นเทพเซียนแน่นอน เป็นเทพเซียนมาช่วยพวกเราแล้ว! ดีเหลือเกิน!"
.....
"อาจารย์หัว คุณดูข้างนอกเร็ว!"