ในหุบเขาลึกแห่งหนึ่ง
หน้าผาสูงชัน ทิวเขาซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ
อาคารทรงพระราชวังหลายหลังตั้งอยู่บนยอดเขาสูงชัน กระเบื้องสีเขียวอิฐสีแดงปรากฏขึ้นลางๆ ท่ามกลางเมฆขาวโพลน ราวกับดินแดนเซียน
บนยอดเขาสูงชันลูกหนึ่ง
มีหญิงสาวชุดขาวนั่งขัดสมาธิ หันหน้าเข้าหาแสงอาทิตย์ สูดลมหายใจเข้าออก
นางมีคิ้วบางเฉียบ ดวงตารูปใบไผ่ ใบหน้าเย็นชา ลมหายใจที่พ่นออกมามีแสงเรืองรองจางๆ ดูแปลกประหลาดยิ่งนัก
ทันใดนั้น
ชายชราชุดเทาคนหนึ่งกระโดดเหาะมาจากยอดเขาที่อยู่ไม่ไกล ก้าวหนึ่งไปได้หลายร้อยเมตร รวดเร็วจนมาถึงข้างกายหญิงสาวชุดขาวในพริบตา
หญิงสาวชุดขาวราวกับสัมผัสได้ จึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองชายชราชุดเทาแล้วกล่าวอย่างนอบน้อมว่า
"อาจารย์! ท่านมาได้ยังไงหรือเจ้าคะ"
"ซีอวี่ ข่าวจากใต้เขาพึ่งส่งมาถึง ตระกูลเจียงของเจ้า..."
ชายชราชุดเทาพูดมาถึงตรงนี้ก็หยุดลง
"ตระกูลเจียงเป็นอะไรไป หรือว่าจะให้ข้าลงเขาไปอีก ยุ่งยากจริงๆ!"
เจียงซีอวี่ขมวดคิ้วกล่าว
"ไม่ใช่ ตระกูลเจียงของเจ้าถูกคนชื่อหลินเฟิงสังหารจนสิ้นซาก ตอนนี้ไม่เหลือใครแล้ว!"
ชายชราชุดเทากล่าว
เจียงซีอวี่ได้ยินดังนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
"ที่จริงแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน!"
"ถามนั้นสำคัญที่การตัดใจสองอย่าง พอขาดความผูกพันทางโลกแล้ว เจ้าก็สามารถทุ่มเทให้กับการฝึกยุทธ์จนถึงขีดสุดได้ ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า การก้าวเข้าสู่ขั้นปรมาจารย์ไม่ใช่เรื่องยาก!"
ชายชราชุดเทากล่าว
"อาจารย์ พูดอย่างนั้นก็ถูก แต่ตระกูลเจียงมีพระคุณเลี้ยงดูข้ามา พอตระกูลเจียงถูกทำลาย ข้าจะเพิกเฉยไม่ได้!!"