เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของลูกสาว หลินเฟิงรู้สึกจนปัญญา
เขาส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางอีหนัว แต่กลับพบว่าแม่ของลูกกำลังแอบหัวเราะ และในรอยยิ้มนั้นมีน้ำตาคลอเบ้าอยู่เล็กน้อย
"อือๆ...คุณแม่! ลุงแปลกหน้าคนนี้เป็นใครกันคะ? ตามหนูกับแม่ทำไมตลอดเลย"
เสี่ยวเหลียนเหลียนลุกขึ้นปีนไปหลบหลังแม่ พูดด้วยความกลัว
"เสี่ยวเหลียนเหลียน เขาไม่ใช่คนเลว เขาคือพ่อหนูไงล่ะ!"
เฉินอีหนัวเช็ดน้ำตาที่คลอเปียก
แค่เพียงไม่นาน
เธอก็พบว่าอาการของลูกสาวดีขึ้นมากจริงๆ
ตอนนี้พูดจาชัดถ้อยชัดคำ ไม่ได้พูดติดตะกุดแบบที่ฟังยากเหมือนเมื่อก่อน และดูไม่โง่งมเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว
ในอดีตที่ผ่านมา ผู้คนอย่างนี้มีแต่จะปรากฏในความฝันของเธอเท่านั้น
มาบังเกิดในโลกความจริงตอนนี้ ทำให้เธอรู้สึกทั้งดีใจ และมีความรู้สึกบางอย่างที่พูดไม่ถูกอธิบายไม่ชัด
ความทุกข์สิบปี ความเจ็บปวดสิบปี เหมือนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอีกต่อไป
"พ่อ?"
เสี่ยวเหลียนเหลียนโผล่หัวเล็กๆ ออกมาจากข้างหลังเฉินอีหนัว ไม่ร้องไห้อีกต่อไปแล้ว แต่กลับมองหลินเฟิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น ดวงตาเต็มไปด้วยความฉงน
ในความทรงจำของหล่อน คำว่าพ่อยังเป็นคำที่แปลกใหม่เกินไป
พอถูกพูดถึงตอนนี้ จึงทำให้รู้สึกอยากรู้อยากเห็น
"ใช่ ฉันเป็นพ่อหนู ฉันเป็นพ่อหนูไง!"
หลินเฟิงรู้สึกเจ็บแปลบในใจ
"ถ้าเธอเป็นพ่อฉัน แล้วเธอจะพาฉันไปซื้อของอร่อยๆ กินไหม?"