“เอ่อ... อยู่” เสิ่นเหลาเอ้อร์ตอบพี่หลี่ ก่อนจะหันไปตะโกนเรียกคนในเรือนทันทีว่า “ซิ่วหลาน... มา... ออกมานี่เร็ว พี่ใหญ่แซ่หลีมาที่เรือนเราแล้ว”
แน่นอนว่าเขายังคงไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย
“จ้ะ... มาแล้ว” จ้าวซิ่วหลานเดินออกมาพลางใช้ผ้ากันเปื้อนเช็ดมือ นางกำลังเตรียมอาหารเย็นให้คนทั้งครอบครัว จู่ ๆ สามีก็เรียกออกมา จึงยังมีสีหน้ามึนงงอยู่ พอออกมาเห็นลูกทั้งสามยืนเรียงกันอยู่ในลานบ้าน สีหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นกังวลขึ้นมาทันที นึกว่าพวกเด็ก ๆ ไปก่อเรื่องอะไรเข้าแล้ว
เมื่อคนทั้งเรือนตระกูลเสิ่นมาครบและยืนล้อมพี่ใหญ่แซ่หลีแล้ว เขาจึงถอดกระเป๋าเงินใบใหญ่ที่คาดเอวออก แล้วส่งให้เสิ่นเหลาเอ้อร์ต่อหน้าทุกคนที่กำลังงุนงง
เสิ่นเหลาเอ้อร์รับกระเป๋ามาโดยสัญชาตญาณ เขาก้มมองถุงในมือ ก่อนเงยหน้ามองพี่ใหญ่แซ่หลี “พี่ใหญ่แซ่หลี นี่หมายความว่าอย่างไรหรือ” เขาถามอย่างงุนงง
พี่ใหญ่แซ่หลียิ้มร่า มองเขาพลางกล่าวว่า “ต้าจู้ น้องลองเปิดดูสิ” แล้วผงกคางให้
เสิ่นเหลาเอ้อร์ซึ่งยังไม่รู้เรื่องรู้ราวเปิดกระเป๋าออก มันหนักอึ้งทีเดียว พอเปิดดู ข้างในกลับเป็นเงิน เป็นพวง ๆ ใช่แล้ว เงินที่ร้อยเป็นพวง ๆ
เขาตกตะลึงจนต้องอ้าปากค้าง มองพี่ใหญ่แซ่หลีทั้งที่ยังอ้าปากอยู่ แล้วก็ก้มมองเงินในมือ แต่ถึงจะอ้าปากค้าง ก็เปล่งเสียงอะไรออกมาไม่ได้